Αλύπα. Ένας ''μικρός θησαυρός'' της Μάνης

Η Αλύπα είναι ένας μικρός οικισμός στην Ανατολική Μάνη όπου για να βρεθούμε εκεί υπάρχουν 2 διαδρομές. Η πρώτη διαδρομή περνώντας από το σκουτάρι και τον υπέροχο Κότρωνα.
Και η δεύτερη περνώντας την Αρεόπολη και ακολουθώντας λίγο παρακάτω την πινακίδα στα αριστερά.
Έτσι θα περάσουμε τους επίσης πολύ όμορφους οικισμούς
Πυρρίχος,Λουκάδικα, Φλομοχώρι και κάποιους άλλους,θα δούμε και από ψηλά τον Κότρωνα και παρακάτω φτάνουμε στον προορισμό μας,την Αλύπα.
Η μικρή παραλία στον κολπίσκο είναι καταπληκτική. Τα νερά καθαρά και στρωμένη με μεγάλα βότσαλα κατάλευκα.
Στο σημείο υπάρχει ταβέρνα που λειτουργεί τους

καλοκαιρινούς μήνες,και κάποια ενοικιαζόμενα.
Το καλοκαίρι βέβαια (Ιούλιο - Αύγουστο) όπως καταλαβαίνετε υπάρχει πολύς κόσμος,και γεμίζει ασφυκτικά.
Ο δρόμος για την παραλία είναι στενός και γενικότερα εγώ θα πρότεινα να επισκεφτείτε την περιοχή στο τέλος της άνοιξης,και αρχές καλοκαιριού.. Φυσικά μια βόλτα τον χειμώνα εκεί έχει άλλη ομορφιά και γενικότερα όλη η περιοχή...
Η επίσκεψή μου εκεί ήταν αρχές Δεκεμβρίου,όπως και οι φωτογραφίες.
Επίσης μπορείτε να πάτε και λίγο παρακάτω σε άλλη μια μικρή παραλία τις Λαλλούδες( που από ότι μου είπαν η ονομασία βγήκε από τα στρογγυλά κατάλευκα βότσαλα στρογγυλεμενα από τα κύματα στο πέρασμα των χρόνων..
Τέλος να επισημάνω ότι απαγορεύεται να μαζέψετε βότσαλα για διακοσμητικούς λόγους,υπάρχουν και πινακίδες που το αναφέρουν.

Μονή Ευαγγελίστριας Γέρακα (Υπέροχος προορισμός με θέα το απέραντο γαλάζιο)

Ένα μοναστήρι σε καταπληκτικό σημείο,μακριά από τα πολλά μάτια.Θα πρέπει να ακολουθήσεις τον δρόμο που οδηγεί μονάχα εκεί,για να δεις την ομορφιά.
Ταξιδεύοντας προς την Μονεμβάσια και λίγα χιλιόμετρα πριν, θα πρέπει να ακολουθήσετε τον δρόμο αριστερά προς Γέρακα.
Σε μια πολύ όμορφη διαδρομή δίπλα στην θάλασσα κάποια στιγμή θα δείτε στα δεξιά σας την λιμνοθάλασσα του Γέρακα(Ιέρακα) όπου είναι και το λιμάνι.Εσείς θα προχωρήσετε ευθεία θα περάσετε το χωριό Γέρακα και τον Άγιο Ιωάννη και θα έχετε το νου σας μέχρι να δείτε την ταμπέλα που λέει προς Ιερά μονή Ευαγγελιστρίας. Θα αφήσετε τον κεντρικό δρόμο, και πλέον για αρκετά χιλιόμετρα θα κινείστε σε έναν τσιμεντένιο στενό δρόμο ανάμεσα σε πολύ πράσινο και βράχια.
Να φροντίσετε να πάτε πρωινές ώρες η μετά τις 5 και πριν πέσει ο ήλιος.Θα πρέπει να χτυπήσετε το κουδουνάκι της πύλης για να έρθει μια απ τις μοναχές και να σας ανοίξει.
Θα εντυπωσιαστείτε από την πανέμορφη θέα και τον περιβάλλοντα χώρο,επίσης από τον Ναό (που στην ουσία είναι 3 εκκλησίες σε 1) θα το διαπιστώσετε αυτό όταν βρεθείτε εκεί.
Υπάρχουν τουλάχιστον 10 μοναχές στο μοναστήρι και θα σας ξεναγήσουν στον Ναό και στο ασκηταριο,αλλά και θα έχετε μοναδική φιλοξενία αφού θα σας κεράσουν το καφεδάκι και το γλυκάκι σας.
Η θέα προς την Ανατολή είναι μοναδική,αν έχει καθαρό ορίζοντα θα δείτε νησιά και απέραντο γαλάζιο.Θα νιώσετε τι σημαίνει ηρεμία,μακριά από την βαβούρα και το άγχος.
Αν πάτε Κυριακή πρωί θα ακούσετε και την θεία λειτουργία.Την Άνοιξη μοσχοβολά η ρίγανη και το φασκόμηλο παντού.
Στην διαδρομή αυτήν θα συναντήσετε στα αριστερά σας και το εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου και Νικολάου,το κλειδί βρίσκεται πάνω απ την πόρτα σε ένα ξύλο.Ανάψτε τα καντηλάκια,προσκυνήστε και πάρτε τον δρόμο της επιστροφής.Κάντε μια στάση στο λιμάνι του Γέρακα για καφεδάκι η φαγητό δίπλα στην θάλασσα,σε ένα από τα ποιο γραφικά σημεία της Νότιας Λακωνίας.Και μετά Γλυκάκι η ποτάκι στην Μονεμβάσια.
Βέβαια μπορείτε να κάνετε (αυτό που προτιμώ εγώ) να κάνετε την εκδρομούλα σας αυτήν και να απολαύσετε το καφεδάκι σας η το φαγητό σας στην φύση ,θα βρείτε υπέροχα σημεία για να το κάνετε..Θάλασσα,δέντρα κιόσκια η παγκάκια..Καλύτερη εποχή η Άνοιξη.
Τέλος να αναφέρω ότι εμείς οι οδηγοί θα πρέπει να οδηγούμε προσεκτικά και με πολύ χαμηλή ταχύτητα σε τόσο στενούς δρόμους γιατί εκτός απ την ασφάλεια μας,υπάρχουν πολλά ζώα που μπορεί να εμφανιστούν ξαφνικά και δεν φταίνε καθόλου να πληρώσουν την δική μας μούρλια (πάντα με την καλή έννοια)Καλές βόλτες..
Όλα αυτά όταν φυσικά επιτραπούν(λόγω κορωνοιού)..
Φωτογραφίες - Κείμενο © Νίκος Ταμβακολόγος

Δημοτικό Σχολείο Έλους Λακωνίας ''Το ξύλινο τελάρο''

Τα πρώτα μας χρόνια, τα παιδικά.. Τα περάσαμε εκεί μέσα.

Τα πρωινά .. μάθημα, και το απόγευμα πάλι εκεί,παιχνίδι και ξεγνοιασιά.

Και τα χρόνια περνούσαν κι όσο κι αν μεγαλώναμε,πάλι εκεί πηγαίναμε.

Πόσες γενιές μεγάλωσαν εκεί μέσα..Θυμάσαι; 

Ίσως ήσουν ανάμεσα σε αυτές.

Αν κοιτάξεις πίσω καταλαβαίνεις πως τα πάντα αλλάζουν..

Τι κρίμα για τα σημερινά μικρά παιδιά..

Που δεν θα μπουν ποτέ στην διαδικασία να φτιάξουν με την παρέα τους ένα μπασκετικό καλάθι από εκείνο το ξύλινο τελάρο που βρήκαν πεταμένο,και σε μια τυχαία γειτονιά να το δέσουν με σύρμα κάπου και εκεί να βάζουν τα καλάθια των ονείρων τους,με κουκουνάρια, σπασμένες μπάλες ποδοσφαίρου η καμιά πλαστική.

Τι κρίμα που δεν θα συναντηθούν όλη η παρέα στο προαύλιο του σχολείου και μετά θα φύγουν για το πρόχωμα η τον ποταμό Ευρώτα για να μαζέψουν τσιμποκάλαμα(οι φούντες των καλαμιών) Για να κάνουν τα τέλεια βέλη για τα τόξα που έφτιαξαν από λυγιά.

Και μεγαλώναμε..

Πόσα όμορφα υπάρχουν για να θυμόμαστε.

Και πλέον μεγαλώσαμε τόσο που ξεχνάμε πόσο όμορφα χρόνια ήταν αυτά που ζήσαμε σαν παιδιά..

****

Χαραγμένη η καρδιά στο παγκάκι που μετά την πρόδωσαν

Προφήτης Ηλίας στο Νότιο άκρο της Λακωνίας

Προφήτης Ηλίας,ο οικισμός με το μικρό υπέροχο λιμανάκι.
Για να βρεθείτε εκεί θα πρέπει να κατηφορίσετε προς την Νότια Λακωνία και να περάσετε τα πανέμορφα χωριά και κωμοπόλεις..Νεάπολη Βοιών ,Άγιος Νικόλαος και όλα τα πανέμορφα χωριουδάκια..Το πρώτο που με μάγεψε εκεί ήταν το κατάλευκο εκκλησάκι με φόντο τον καταγάλανο ουρανό του περασμένου Μαρτίου.Δεν ήθελα κάτι άλλο εκείνη την στιγμή.
Δεν θα βρείτε κάποια ταβέρνα,η κάποιο καφενείο...
Εκεί θα είναι μονάχα μια στάση του ταξιδιού σας για να ταΐσετε και να ποτίσετε την ψυχή σας, με την ομορφιά του τοπίου. Μιας και ανέφερα το καφενείο παραπάνω, να σας πω πως καθώς έβγαζα τις φωτογραφίες μου ένας ηλικιωμένος κύριος με την σύζυγο του βγήκαν απ την αυλή τους και πιάσαμε την κουβέντα.Στα επόμενα 15 λεπτά μας είπαν να περάσουμε στην αυλή τους για το καφεδάκι.Ένα καφεδάκι ελληνικό, φιλόξενο από απλούς ανθρώπους που ζουν εκεί στην άκρη.Σε αυτήν την πανέμορφη άκρη της Λακωνίας και της Ελλάδας.Πολύ κοντά το Γεωπάρκο του Αγίου Νικολάου ένα από τα σημαντικότερα της Ευρώπης,είναι περίπου 7 χιλιόμετρα από τον οικισμό του Προφήτη Ηλία, τα 3 περίπου είναι χωματόδρομος πολύ καλά βατός..

Και το ΚΤΕΛ Λακωνίας πέρα βρέχει

 Τα τελευταία 2 η 3 χρόνια τα λεωφορεία έχουν σταματήσει να περνούν από το Έλος(περνούν κάνα 2 όλα κι όλα και προς Σπάρτη και προς Μολάους,συνολικά)
 Έχουμε δίπλα μας την Σκάλα και το Βλαχιώτη που εκεί υπάρχουν τα μαγαζιά ,οι τράπεζες,και κάποιες υπηρεσίες και αν κάποιος δεν έχει αυτοκίνητο θα πρέπει να φιλήσει τα Α@@@@ΙΑ του καθενός για να τον πάρει όταν θα πάει για δική του δουλειά.

 Πολλά παιδιά που πηγαίνουν Επαλ η νυχτερινό στην Σπάρτη επίσης δεν εξυπηρετούνται..Άλλα παιδιά που επίσης πηγαίνουν φροντιστήρια σε Σκάλα και Βλαχιώτη δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν.. 
Τα λεωφορεία σταμάτησαν να περνούν από το Έλος όταν λόγο του βορβά(χείμαρρος) είχε καταστραφεί κομμάτι του δρόμου Έλος - Βλαχιώτη..Αυτό αποκαταστάθηκε εδώ και καιρό ,αλλά ποτέ δεν επανήλθαν τα τακτά δρομολόγια του παρελθόντος. 
Να κόψουν τον κώλο τους ΚΤΕΛ,Δήμαρχοι,Περιφέρειες,Βουλευτές(Δεν αναφέρομαι σε συγκεκριμένους,γενικά για όποιον περνάει απ το χέρι του εννοώ) και κάθε παρατρεχάμενος να επανέλθουν όλα τα δρομολόγια που περνούσαν από το Έλος. Διαφορετικά να μαζευτούμε πολίτες και να προσφύγουμε όπου χρειάζεται η δεν ξέρω τι άλλο πρέπει να κάνουμε..Κλείσανε τα σχολεία,τις αστυνομίες,τα ταχυδρομεία,τις εφορίες,ταμεία,υπηρεσίες από τα χωριά..Και τώρα ούτε καν τα λεωφορεία δεν περνάνε από τα χωριά μας για να πάει σε όλα τα παραπάνω ο κοσμάκης..2020 η  Ανάπτυξη σε όλο της το μεγαλείο.. 

Κυπαρίσσια στο βάθος

Πόσο μου αρέσει να κοιτάζω από το πίσω παραθύρι μου.Σκέφτομαι πως όλα μου τα χρόνια έως τώρα τα πέρασα εδώ,σε αυτό το σημείο.Νιώθω πολύ τυχερός.(Ε και λιγάκι άτυχος γιατί πάντα ονειρευόμουνα να δω όλο τον κόσμο) Εκείνη την χειμωνιάτικη μέρα άνοιξα το παράθυρο και ακούμπησα με τους αγκώνες στο περβάζι αφήνοντας τον παγωμένο αέρα που ερχόταν από τον χιονισμένο Πάρνωνα να εισβάλει στα ρουθούνια μου.Έπειτα βλέποντας τα σύννεφα για ακόμη μια φορά να τρέχουν τρελά,φύσηξα ψηλά τον καπνό από εκείνη την τελευταία τζούρα. Είπα καληνύχτα στον πατέρα μου που κοιμάται κάτω από εκείνα τα κυπαρίσσια στο βάθος και έκλεισα το παντζούρι.. Φύλαξα όμως την στιγμή κι ας ήταν μια απλή στιγμή μέσα στον χρόνο.
© Νίκος Ταμβακολόγος

Για την άγνωστη αγαπημένη

2 του Γενάρη μιας νέας χρονιάς, σε συλλογίστηκα πάλι απόψε.
Είναι λίγες οι μέρες που πέρασαν από εκείνο το σούρουπο του Δεκέμβρη.
Τότε ... Που σε είδα να τρέχεις σαν αερικό, σαν ξωτικό στην έρημη αμμουδιά.
Είναι πολλές οι στιγμές που νιώθω ότι ίσως ήσουν ένα αποκύημα της φαντασίας μου..
Αλλά νιώθω στο πρόσωπό μου τον παγωμένο αέρα εκείνης της νύχτας..
Έχουν ποτιστεί οι ίριδες των ματιών μου από την κίνηση του αέρινου ρούχου σου καθώς έτρεχες προς την λησμονιά..
Έχω αποτυπωμένη την φιγούρα σου στην άκρη της ξύλινης προβλήτας.. Στο τέρμα. Στο πέρασμα.
Σε είδα να αιωρείσαι ψηλά παρέα με εκείνο το θαλασσοπούλι που είχε μάτια σαν χάντρες..
Τελευταία ... είδα τα χνάρια σου στην άμμο καθώς τα έσβηνε το κύμα..
Δεν υπήρχε τίποτα πια από εσένα εκεί.   Μονάχα θυμάμαι....
Θυμάμαι ότι έσκυψα και χάιδεψα με τα δάχτυλά μου τα δάκρυά σου που ακόμη δεν είχαν στεγνώσει από κάτω..
Από εκείνη την μέρα έρχομαι εκεί και σε ψάχνω,περπατώ, αναζητώντας τα σβησμένα χνάρια σου..
Μάταια..
2 του Γενάρη μιας νέας χρονιάς και σε αισθάνομαι δίπλα μου, σε ένα παράλληλο σύμπαν..
2 του Γενάρη μιας νέας χρονιάς και ακόμη σε θυμάμαι..
Ακόμη.
Φωτογραφία - κείμενο: Νίκος Ταμβακολόγος
Περιοχή: Κυανή Ακτή Έλους Λακωνίας

Το πέρασμα του ξωτικού

Το σούρουπο πλησίαζε γοργά.Κοίταξε για λίγο πίσω της ... Κανείς δεν φαινόταν. 
Άνοιξε λίγο το βήμα της και έπειτα η ανάσα της έγινε γρηγορότερη.
Περπατούσε και το κύμα πίσω σκέπαζε τα χνάρια της. Το νερό έφτασε και έβρεξε τις άκρες του αέρινου φουστανιού της.
Άρχισε να τρέχει, οι σταγόνες απ τα δακρυσμένα της μάτια είχαν κάνει μονοπάτι και κυλούσαν πλάι στους κροτάφους της , και έπεφταν κάπου πίσω στην αμμουδιά..
Ένα γλαροπούλι ξωπίσω της θαύμασε από ψηλά τούτο το ξωτικό που έτρεχε προς την λησμονιά.
Είχε περάσει αρκετός καιρός από τότε που την είχε επισκεφτεί η αισιοδοξία..Σχεδόν την είχε ξεχάσει.
Νύχτωσε ...
Από μακριά είδε επιτέλους τον προορισμό της. 
Σήκωσε το πόδι της και κάνοντας  το πρώτο βήμα ανέβηκε στην ξύλινη προβλήτα.
Από πάνω της εκείνο το θαλασσοπούλι που την είχε πάρει στο κατόπι νωρίτερα.
Τώρα το βήμα της είχε γίνει τόσο αργό.. μα τόσο αργό.
Την γαλήνια εκείνη ησυχία έσπαζε μονάχα ο ήχος που έκαναν τα δάκρυά της καθώς έσκαγαν κάτω.
Είχε φτάσει στο τέρμα..
Στο πέρασμα.
Ξαφνικά ο ουρανός έγινε ποιο σκοτεινός,η θάλασσα αγρίεψε,ο αέρας άρχισε να στροβιλίζεται ολόγυρά της, την πλησίασε και την βούτηξε στα σωθικά του..Την πήρε και την σήκωσε ψηλά.κι ακόμα ποιο ψηλά..
Κι ύστερα έγινε ένα με εκείνο το θαλασσοπούλι, κι άρχισαν έναν χορό που ποτέ μου δεν ξανάδα.
Λίγο παρακάτω το κύμα έσβησε και τα τελευταία χνάρια της. Τίποτα πια δεν θύμιζε την παρουσία της σε εκείνη την αμμουδιά.
Μα τι σημασία είχε αυτό;
Είχε βρει το πέρασμα,και μόλις είχε αρχίσει την περιπλάνησή της σε άλλους κόσμους με παρέα της εκείνο το πανέμορφο θαλασσοπούλι με μάτια σαν χάντρες.. 
Μαζί ξεκίνησαν ετούτο το ταξίδι ... Μέχρι το επόμενο πέρασμα...

Φωτογραφία, κείμενο: Νίκος Ταμβακολόγος
Περιοχή: Κοκκινιά Λακωνίας

Έλος Λακωνίας..Πυροσβεστική σε συνεργασία με την Δεή κατέβασαν γάτο που ήταν στην κορυφή κολόνας της Δεή.(φωτό)

Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2018

Την περιπέτεια της μέχρι τώρα ζωής του έζησε ένας Ασπρόμαυρος γατούλης που ακούει στο όνομα Συλβέστερ,μιας και τις πρωινές ώρες κυνηγημένος από έναν σκυλάκο ανέβηκε για να γλυτώσει πάνω σε μια μεγάλη κολόνα της ΔΕΗ και μάλιστα στην κορυφή ανάμεσα στα ηλεκτροφόρα καλώδια.

Για χάρη του λοιπόν κινητοποιήθηκε Δεη και πυροσβεστική εδώ στην Νότια Λακωνία.

Στην αρχή κατέφθασε άνθρωπος της Δεή από την Σκάλα Λακωνίας,αλλά και μικρό όχημα από τον πυροσβεστικό εθελοντικό σταθμό που βρίσκεται στην Μυρτιά Λακωνίας.

Το ύψος όμως ήταν αρκετά μεγάλο και χρειαζόταν μεγάλη σκάλα αρκετών μέτρων.

Οπότε και ήρθε πυροσβεστικό όχημα από το Γύθειο Λακωνίας, όπου με την μεγάλη σκάλα και μετά από 2,30 ώρες η περιπέτεια για τον Συλβέστερ τελείωσε όμορφα.

2,30 ώρες ακροβασία πάνω στα καλώδια με αρκετά γλιστρήματα στην αρχή αλλά και παρά τρίχα κίνδυνο ηλεκτροπληξίας..

Κατά καιρούς βλέπω βιντεάκια στα facebook κ.τ.λ από παρόμοιες ενέργειες σε άλλα κράτη π.χ Τουρκία αλλά και σε πολλές άλλες. Και αρκετοί από κάτω να σχολιάζουν .. Αν είχε γίνει αυτό στην Ελλάδα τίποτα δεν θα γινόταν θα το άφηναν εκεί και άλλου τέτοιου είδους σχόλια.

Κι όμως φίλοι μου, με περιστατικά σαν το σημερινό και με ανθρώπους σαν κι αυτούς απ την Δεή Σκάλας Λακωνίας, του εθελοντικού πυροσβεστικού σταθμού Μυρτιάς Λακωνίας, και φυσικά τους άντρες από την πυροσβεστική Γυθείου Λακωνίας αλλά και όλους τους συναδέλφους τους ανά την Ελλάδα, έρχεται η απάντηση σε όλους εσάς που κατά καιρούς κάνετε τέτοια σχόλια.

Θέλω να τους ευχαριστήσω και πάλι μέσα από το προσωπικό μου ιστολόγιο, γιατί πραγματικά ένιωσα ελπίδα ζώντας όλο αυτό το γεγονός των σχεδόν 3 ωρών. 

Μάλιστα το συναίσθημα της ελπίδας έγινε εντονότερο όταν ένας διερχόμενος περίεργος είπε καλά για μια γάτα ήρθε η πυροσβεστική? Την ώρα μάλιστα που ο πυροσβέστης ήταν τέρμα πάνω στη Σκάλα και ετοιμαζόταν να πιάσει τον φοβισμένο γατούλη.

Αγαπητέ μου περίεργε κάτοικε Έλους δυστυχώς αλλά θα μείνεις με αυτήν την απορία για το υπόλοιπο της ζωής σου.Είναι σίγουρο πως ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις γιατί κινητοποιήθηκαν τόσοι άνθρωποι για να σώσουν απλά μια γάτα.

Το σκιάχτρο του ονείρου

Βράδιασε, το σκιάχτρο κουράστηκε και κατέβασε τα χέρια. 
Άλλη μια νύχτα γεμάτη από ψεύτικες αλήθειες ξεκίνησε σε εκείνο το παγωμένο σκηνικό.
Ξύλινες φιγούρες άρχισαν να ορθώνονται παντού τριγύρω, αρχίζοντας την βραδινή περιπλάνηση τους. 
Το σκιάχτρο έπαψε να αναπνέει για να μην προδοθεί απ το ίδιο του το χνώτο.
Έμεινε ακίνητο,χωρίς ζωή για να μην χαλάσει την μαγεία αυτής της κρύας νύχτας σε εκείνη την ακτή.
Ένα σκιάχτρο διαφορετικό από όλα τ άλλα,γεμάτο από όμορφα  ανύπαρκτα συναισθήματα, ένα σκιάχτρο που δεν έμαθε ποτέ του να φοβίζει,ούτε και απόψε θα το έκανε. Ένα σκιάχτρο που γεννήθηκε μέσα στο όνειρο μιας Νηρηίδας ένα όνειρο λίγων δευτερολέπτων, όσο και ''έζησε''.

Ο μικρός Άνθρωπος και ο Δράκος

Και εντελώς ξαφνικά απόψε επισκέφθηκε την σκέψη μου εκείνη η μέρα.Θυμήθηκα το ήλιο που κρεμόταν από αόρατες κλωστές δεμένες στο ταβάνι του ουρανού και κάποιο αόρατο σταθερό χέρι άφηνε σιγά σιγά τις κλωστές να γλιστρούν και ο ήλιος έπεφτε κι έπεφτε,κι έπεφτε... Χαμογελούσε και χανόταν όπως στην ζωγραφιά κάποιου μικρού παιδιού.Και ξάφνου ένα αεράκι κόπιασε από το πουθενά γεμίζοντας ασπρόμαυρες συννεφιασμένες φιγούρες το πορτοκαλομπλέ του ουρανού. Ζήλεψε σκέφτηκα που θαύμαζα την εικόνα..Η ώρα περνούσε τόσο γρήγορα.

Ο μικρός ξύλινος άνθρωπος μπροστά μου είχε τεντώσει τα χέρια του και ακουμπούσε τον μισοθαμένο ξύλινο δράκο..

Τους άφησα εκεί και τράβηξα για την πραγματικότητα..

Εκείνη την μέρα...

Τα βήματα μιας εγκλωβισμένης ψυχής

Νύχτωσε
Η κουνιστή ξύλινη πολυθρόνα ακούνητη στην άκρη της σάλας,πίσω απ το κλειστό παραθύρι..
Ένα άψυχο χνώτο χαμένο μες στο σκοτεινό δωμάτιο,φυλακισμένο, ψάχνει την έξοδο σε κάποια χαραμάδα. 
Κάποτε ήσουν ύλη εκεί μέσα..Τώρα το μόνο που ξέμεινε εκεί είναι τα άυλα βήματά σου στο σκονισμένο ξύλινο πάτωμα..
Αμέτρητα βήματα μιας εγκλωβισμένης ψυχής που αναζητά την ελευθερία της..

Εξόρμηση στο Απολιθωμένο δάσος στην Νότια Λακωνία

Υπέροχη τοποθεσία. Το τυρκουάζ χρώμα της θάλασσας και η απόλυτη ησυχία σου προκαλούν μια όμορφη ηρεμία και γαλήνη. Για όσους επιζητούν τα παραπάνω είναι τέλειος προορισμός,σε συνδυασμό με τις γύρω περιοχές. Αφού περάσετε την Νεάπολη Λακωνίας και τον Άγιο Νικόλαο  και λίγο πριν φτάσετε στον υπέροχο οικισμό του Προφήτη Ηλία, θα ακολουθήσετε την σήμανση και μπαίνοντας σε έναν χωματόδρομο 3,5 χιλιομέτρων θα φτάσετε στον προορισμό.Ο χωματόδρομος σε κάποια σημεία είναι δύσκολος (αν είστε από αυτούς που φοβάστε μην ταρακουνήσετε το ΙΧ αυτοκίνητό σας,μην πάτε καλύτερα)Κάποια στιγμή θα φτάσετε  στο ωραίο κιόσκι που θα δείτε στις φωτογραφίες και μπορείτε να καθίσετε να απολαύστε την θάλασσα και τα πλοία που συνεχώς περνούν στο βάθος.Τα σταντ με τις πληροφορίες για την περιοχή έχουν παραδοθεί στον χρόνο και τις καιρικές συνθήκες(θέλουν αλλαγή)Αφού κατεβείτε και θαυμάσετε τις πετρωμένες ρίζες των δέντρων εκατομμυρίων ετών αλλά και τα κοχύλια που έγιναν πλέον ένα με τα βράχια,αν είστε τολμηροί κάντε και ένα μπανάκι(λέω τολμηροί σε περίπτωση που πάτε αρχές Μάρτη η εκτός καλοκαιριού όπως εγώ)   Στην επιστροφή μετά το εκκλησάκι της Αγίας μαρίνας θα δείτε μια διχάλα με 2 χωματόδρομους, ο δεξιά ήταν που ήρθατε,αυτή την φορά να πάρετε τον αριστερά ώστε να βγείτε στον οικισμό του Προφήτη Ηλία. Εγώ έκανα την επίσκεψη αρχές Μαρτίου.Για όσους περιμένουν να δουν κάτι άλλο εκτός την απλή ομορφιά της φύσης καλύτερα να μην πάνε..

Ένα παιδί ανοίγει το παράθυρο για μια άλλη διάσταση

Πέμπτη 10 του Μαΐου του 2018

Ώρα 8:30 το πρωί σε μια υπέροχη Κυανή Ακτή εδώ στο Έλος Λακωνίας.
Είναι λίγες οι φορές που κάποιος θα μπορέσει να ''πετύχει'' αυτές τις συνθήκες στο όλο τοπίο,ιδίως εδώ στην Κυανή Ακτή στον Λακωνικό κόλπο που το χουμε το κυματάκι μας.
Ένας ουρανός συννεφιασμένος που άρχισε να αιμορραγεί.. Ψιχάλες στο κενό,σε ελεύθερη πτώση..
Η θάλασσα σχεδόν ακίνητη κάνει το τοπίο να μοιάζει νεκρικό.
Ο ορίζοντας πεντακάθαρος, στο βάθος σχηματίζονται τα Κύθηρα και δεξιά και αριστερά τα ''δυο πόδια'' της Μάνης και της Νεάπολης.
Δεν ήθελα να χάσω ούτε λεπτό από το να βρεθώ στο κρυστάλλινο παγωμένο νερό..
Καθώς έμπαινα λίγο δεξιά μου πρόσεξα κάτι που μου απέσπασε την προσοχή, βγήκα ξανά και κατευθύνθηκα προς τα εκεί. 
Έφτασα αμέσως, και έμεινα έκπληκτος..
Αυτή η μέρα απέκτησε ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον ..
Είμαι ένας άνθρωπος που ζω και επηρεάζομαι από τις εικόνες τριγύρω μου. Πάντα θα μείνω να θαυμάσω μια εικόνα που θα μου φέρει μια ευχαρίστηση,και θα μου φέρει μαζί κι άλλες εικόνες..
Και ποιο πολλές..
Πολλές φορές μένοντας απλά κοιτάζω χωρίς καμιά σκέψη,τίποτα,μόνο ένα ευχάριστο γαλήνιο συναίσθημα από κείνα που τα νιώθεις..
Άλλες πάλι κοιτάζοντας αφήνω την φαντασία μου να καλπάσει σαν των μικρών παιδιών.. 
Ιστορίες και σενάρια που τις περισσότερες φορές δεν συνοδεύονται από καμιά λογική..
Εκείνο το παιδί φαντάζεται ιστορίες που κρύβουν γοργόνες που ξεβράστηκαν και έγιναν ξύλα,νεράιδες που αιωρούνται πάνω σε λίμνες,αρχέγονα πλάσματα της θάλασσας,πύλες για μια άλλη διάσταση, ιστορίες για πλοία φαντάσματα κάπου στο βάθος, αόρατα που καραδοκούν..
Λίγα μέτρα έμειναν για το σημείο που είναι αφημένο το αυτοκίνητο, και σε αυτήν την μικρή πορεία το παιδί εκείνο σιγά σιγά χάνεται,μένοντας πίσω χαμένο στην ίδια του την φαντασία..
Λίγη ώρα αργότερα ο χτύπος της πόρτας του αυτοκινήτου και το κλειδί που γυρίζει σε έχει φέρει στην πραγματικότητα. Σκέφτεσαι αυτόματα ότι πρέπει να τρέξεις να προλάβεις να κάνεις εκείνο, να φτιάξεις το άλλο, και το παράλλο και μεθαύριο αυτό και πάει λέγοντας.. Η καθημερινότητα μας.
Το βράδυ όταν ξαπλώνεις και πριν κοιμηθείς κάποιες φορές ''πιάνεις'' τον εαυτό σου να σκέφτεται εκείνο το παιδί και ταυτόχρονα εκείνο το γνωστό ανέκδοτο (πες μου Γιατρέ,για να ξέρω και εγώ πότε θα μου συμβεί αυτό ) και ξεσπάς σε χαμόγελα αυτοσαρκάζοντας σε..) Παρόλο που και εσύ σαρκάζεις τις ίδιες σου τις σκέψεις όμως, ζεις για την στιγμή εκείνη που σε κάποια από τις επόμενες ''αποδράσεις'' σου θα ξαναβρείς εκείνο το παιδί που κρύβεται μέσα σου και η φαντασία του σε συναρπάζει και σε οδηγεί στο να ''ξεφεύγεις'' και να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος..
Με αυτά και με αυτά δεν σας είπα τι ήταν αυτό που μου τράβηξε την προσοχή στο κυμοθάλασσο. ήταν ένα παλιό παντζούρι παραθύρου..Όχι ένα οποιοδήποτε όμως..
Εκείνο το παιδί μου είπε ότι τοποθετώντας το οπουδήποτε θέλεις,μπορείς ανοίγοντάς το να ταξιδέψεις μέσα στον χρόνο..
Ντρέπομαι που το λέω αλλά το δοκίμασα, φυσικά δεν έγινε τίποτα. Εκείνο το παιδί επέμενε ότι γίνεται και πως μπόρεσε και ταξίδεψε σε μια μαγική παραλία όπου τα ξύλα παίρνουν μορφή και τα βράδια ζωντανεύουν και περιπλανιούνται κάτω απ τα αστέρια στην πανέμορφη αμμουδιά.. 

Δείτε και εδώ: http://tamvakologos.blogspot.gr/2018/02/blog-post.html

Το τέλος του μικρού ταξιδευτή

25 Απρίλη 2018

Σήμερα,μεταξύ παραλίας Κυανής Ακτής και Αστερίου εδώ στα Νότια της Λακωνίας.Το ταξίδι τελείωσε για άλλη μια χελώνα caretta caretta. 
Αυτήν την φορά ήταν ένας μικρούλης στα χρόνια και στο μέγεθος.
Χωρίς εξωτερικά εμφανή σημάδια που να μαρτυρούν τον λόγο της κατάληξής του.
Το πιθανότερο να κατάπιε κάποια πλαστική σακούλα (από αυτές που πετάμε)  περνώντας την για μέδουσα.. 
Έπραξα ότι και όλες τις άλλες φορές,ειδοποίηση στον ΑΡΧΕΛΩΝ και στο Λιμενικό Γυθείου όπου και τους περίμενα στο σημείο,όπου κατέγραψαν το περιστατικό και θα ακολουθούσε ειδοποίηση στον δήμο για παραλαβή της μικρής χελώνας και την μεταφορά της στον κτηνίατρο για όλα τα προβλεπόμενα.
Μπράβο στα παιδιά του Λιμενικού Γυθείου που έχουν ευαισθησίες και το αποδεικνύουν. Μετά την πρώτη ματιά αφότου έφτασαν, ο ένας κύριος 2 φορές ψέλλισε .. το καημένο. Για εμένα λέει πολλά αυτό.

Το Πατρικό

Γέλια και κλάματα .. Παιδικές φωνές, φτώχεια, αγάπη. Πόλεμοι,δυσκολίες..Κοιτάζω μέσα από μια τρύπα που κάποτε ήταν παράθυρο. Η γιαγιά η Δημητρούλα δεν κάθεται σε εκείνο το καρεκλάκι μπροστά στο τζάκι πια. Μια λάμπα λαδιού κρέμεται ακόμη στον μισογκρεμισμένο πλίθινο τοίχο. 6 παιδιά με τους γονείς τους μεγάλωσαν σε ένα δωμάτιο σπίτι. Οι περισσότεροι ''έφυγαν'' και έγιναν ανάμνηση.. Το καημένο το πατρικό μην έχοντας πια κάποιον να προστατέψει,παραδόθηκε κι αυτό στον χρόνο. Η σκεπή έπεσε, άνοιξε αφήνοντας χώρο για να ''πετάξουν'' οι αναμνήσεις ψηλά,να αρχίσουν το ταξίδι τους αναζητώντας τις χαμένες άυλες ψυχές... Για να φωλιάσουν