Βρήκαν την πύλη του Άδη

Πρίν διαβάσετε να πω και εγώ ότι ο ''ποιητής'' λέει μπούρδες..Έχουν αναφερθεί πάρα πολλά διαφορετικά σημεία ως πύλες του Άδη...Εδώ παρα δίπλα μας στην Μάνη δείτε εδώ
Τώρα λένε ότι είναι στην Τουρκία! Σύμφωνα με το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων, ANSA, Ιταλοί αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στην Ιεράπολη της Φρυγίας στη νοτιοδυτική Τουρκία, την Πύλη που οι αρχαίοι θεωρούσαν ότι οδηγεί στον Αδη.
Πρόκειται για μία μικρή σπηλιά κοντά στο ναό του Απόλλωνα που για τους αρχαίους είχε ιδιαίτερη σημασία όπως εκτιμούν οι επιστήμονες.
Την ανακάλυψη ανακοίνωσε σε συνέντευξη Τύπου στην Τουρκία ο καθηγητής του πανεπιστημίου του Salento, Francesco D'Andria.
Στο σημείο βρέθηκαν...

ΖΑΚΥΝΘΟΣ - ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

Ζάκυνθος - Λόφος του Στράνη. Εδώ ο Διονύσιος Σολωμός έγραψε τον Εθνικό Ύμνο

Πλούσιος αρχαιολογικός θησαυρός στον πυθμένα των Αντικυθήρων

Έχουν βρεθεί δεκάδες ακόμη αντικείμενα και πιστεύεται πως οι θησαυροί του ναυαγίου είναι σχεδόν άθικτοι..

Γιατί οι δύτες επιστρέφουν στον τόπο του... ναυαγίου; Ήταν στις αρχές του 20ου αιώνα όταν ανακαλύφθηκε το περίφημο ναυάγιο ανοικτά των Αντικυθήρων στο ελληνικό πέλαγος. Οι δύτες που βούτηξαν στα απομεινάρια ανέβασαν στην επιφάνεια έναν εξαιρετικά περίεργο και πολύπλοκο μηχανισμό, που έμοιαζε με ρολόι. Ο μηχανισμός ήταν ανεξήγητα προηγμένος για την εποχή του και ακόμη δεν είναι βέβαιο περί τίνος επρόκειτο τελικά.

Τώρα όμως οι δύτες επιστρέφουν στο ναυάγιο! Γιατί άραγε; Εκτός του...

ΕΛΥΣΑΝ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΑΕΡΟΠΛΟΙΟΥ Hindenburg

Τα μυστηριώδη αίτια που οδήγησαν σε μια από τις μεγαλύτερες αεροναυτικές τραγωδίες, εκείνη με το αερόπλοιο Χίντενμπουργκ το 1937, πιστεύουν πως ανακάλυψαν επιστήμονες. Ύστερα από 76 χρόνια μετά το τρομερό δυστύχημα που κόστισε τις ζωές 37 ανθρώπων, αεροναυπηγοί μηχανικοί προσδιόρισαν τα αλυσσιδωτά αίτια που προκάλεσαν την έκρηξη του αερόπλοιου, τη στιγμή που επιχειρούσε να προσεδαφιστεί το Λέικχαρστ στο Νιου Τζέρσι των ΗΠΑ.

Το αερόπλοιο Χίντενμπουργκ, έμοιαζε με το Κονκόρντ της εποχής του. Μπορούσε να διασχίσει τον Ατλαντικό Ωκεανό και να φθάσει στις ΗΠΑ, μέσα σε τρείς μέρες. Τα υπερωκεάνεια χρειάζονταν σχεδόν εννέα μέρες για το ίδιο ταξίδι. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, πολλοί ονειρεύονταν ότι οι ουρανοί θα γέμιζαν με μεγάλα αερόπλοια, μήκους άνω των 200 μέτρων, που θα κινούνταν με υδρογόνο, μεταφέροντας εκατοντάδες επιβάτες από τη μία ήπειρο στην άλλη.

Το όνειρο έγινε προς στιγμήν πραγματικότητα αλλά στις 6 Μαϊου 1937, κατέληξε σε εφιάλτη. Έκτοτε

20 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΤΕΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ

Σε λίγες ημέρες συμπληρώνονται είκοσι χρόνια από την πτώση του τείχους του Βερολίνου και την επανένωση της Δυτικής και Ανατολικής πλευράς και ιστορικές στιγμές ανασύρονται από την μνήμη μας. Οι Βερολινέζοι τιμώντας την εθνική αυτή επέτειο γιόρτασαν με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο.

Τα γεγονότα

Η ανέγερση του Tείχους του Βερολίνου ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς γεγονότων μετά την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και δημιούργημα του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης.

Το 1945 ο πόλεμος λαμβάνει τέλος και η Γερμανία περικυκλώνεται από τις συμμαχικές δυνάμεις. Το Συνέδριο του Πότσδαμ διαιρεί τη Γερμανία και το Βερολίνο σε 4 ζώνες κατοχής, την Αγγλική, την Γαλλική, των ΗΠΑ και της τότε Σοβιετικής Ένωσης. Το 1948 δημιουργούνται οι ξεχωριστές κυβερνήσεις του Ανατολικού και Δυτικού Βερολίνου. Οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και οι Δυτικές Ευρωπαϊκές χώρες σχηματίζουν το 1949 το ΝΑΤΟ (North Atlantic Treaty Organization) υποσχόμενες αμοιβαία αμυντική στήριξη και συνεργασία.

Στη Γερμανία, η Mεγάλη Βρετανία, η Γαλλία και οι ΗΠΑ δημιουργούν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, ενώ από την άλλη πλευρά η Σοβιετική Ένωση δημιουργεί την κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία.

Τη δεκαετία 1950-1960 ο Ψυχρός Πόλεμος ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Σοβιετική Ένωση συνεχίζεται αδιάκοπα, αλλά ενώ το Δυτικό Βερολίνο ακμάζει και η οικονομία έχει θετική εξέλιξη τα πράγματα στην Ανατολική Γερμανία δεν ακολουθούν με τον ίδιο ρυθμό. Πάνω από 3 εκατομμύρια Γερμανοί της Ανατολικής Γερμανίας διαφεύγουν στη δύση.

Το 1961 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Κέννεντυ και ο Πρωθυπουργός της Σοβιετικής Ένωσης Νικίτα Χρουτσόφ στην σύνοδο κορυφής που γίνεται στη Βιέννη δεν μπορούν να καταλήξουν σε συμφωνία και ο Χρουτσόφ απειλεί με πυρηνικό πόλεμο.

Οι Βερολινέζοι ζουν με το φόβο ότι η Σοβιετική Ένωση θα κλείσει τα σύνορα. Τον Αύγουστο του 1961 πάνω από 4.000 Γερμανοί εγκαταλείπουν την Ανατολική Γερμανία, ενώ στις 13 Αυγούστου τα ανατολικά στρατεύματα κλείνουν τα σύνορα μεταξύ Ανατολικού και Δυτικού Βερολίνου με συρματοπλέγματα, ενώ λίγες μέρες αργότερα τοποθετούνται πλάκες δείχνοντας την πρόθεση να χτιστεί ένα μόνιμο τείχος.

Μέχρι το τέλος του Οκτώβρη αμερικανικά και σοβιετικά στρατεύματα έχουν παραταχθεί ανάμεσα στην Δυτική και Ανατολική πλευρά των συνόρων, ενώ το τελικό αποτέλεσμα όλης της αναταραχής είναι ένα τείχος 96 μιλίων μήκος και 12 μέτρων ύψος.

ΣΤΗ ΝΟΤΙΑ ΛΑΚΩΝΙΑ Η ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Παυλοπέτρι: H αρχαιότερη βυθισμένη πόλη του κόσμου

Στις νότιες ακτές της Πελοποννήσου αποκαλύπτονται τα μυστικά μιας πανάρχαιας πόλης που μπορεί να έδωσε το έναυσμα για τον μύθο της Ατλαντίδας, γράφει μεγάλη ανταπόκριση της Guardian. Το δημοσίευμα αναφέρεται στο Παυλοπέτρι κοντά στην Νεάπολη Λακωνίας.

Η καταποντισμένη πόλη χρονολογείται από την εποχή των μυθικών ηρώων του Ομήρου. Η μεικτή ομάδα Ελλήνων και Βρετανών αρχαιολόγων αποκαλύπτει σιγά-σιγά τα μυστικά μιας πόλης με απίστευτο πλούτο και χλιδή.

"Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για την αρχαιότερη βυθισμένη πόλη του κόσμου", δήλωσε ο Δρ. Τζον Χέντερσον, καθηγητής υποθαλάσσιας αρχαιολογίας του πανεπιστημίου του Νότινγχαμ. "Τα ευρήματα χρονολογούνται από το 2800 έως το 1200 π.Χ, πολύ πριν την Κλασσική εποχή του ελληνικού πολιτισμού".

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η αρχαία πόλη που έχει έκταση 30 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων βυθίσθηκε περίπου στα 1000 π.Χ. Αν και ανακαλύφθηκε από βρετανό ωκεανογράφο πριν 40 χρόνια, μόλις τώρα οι επιστήμονες, με την βοήθεια ψηφιακής τεχνολογίας, κατάφεραν να καταγράψουν τα ερείπια στον βυθό.

Αυτά που ανακάλυψαν ξεπέρασαν κάθε προσδοκία, σημειώνει η Guardian. Βρήκαν μια πόλη με κτήρια, πλατείες, δρόμους και μνημεία. Ο βυθός είναι γεμάτος με διασκορπισμένα αγγεία. Στην ίδια περιοχή εντοπίστηκε μεγάλο κτίριο, μήκους 35 μέτρων, που μάλλον αποτελούσε έδρα και κατοικία της πολιτικής ηγεσίας της πόλης.

"Βρήκαμε κεραμικά που χρονολογούνται από την προϊστορική εποχή. Αυτό δείχνει ότι η πόλη υπήρχε εδώ και 5 χιλιάδες χρόνια. 1200 χρόνια παλαιότερα από ότι αρχικά πιστεύαμε", δήλωσε ο Χέντερσον.

Όπως γράφει η Guardian οι επιστήμονες προσπαθούν να βρουν την απάντηση στο ερώτημα γιατί βυθίσθηκε η πόλη. Υπάρχουν τρεις θεωρίες. Η πρώτη είναι ότι ανέβηκε σταδιακά η στάθμη της θάλασσας, η δεύτερη ότι υποχώρησε το έδαφος και η τρίτη ότι βυθίσθηκε από τσουνάμι.

"Μάλλον πρόκειται για ένα συνδυασμό των δύο πρώτων", δήλωσε στην βρετανική εφημερίδα ο Δημήτρης Σακελλαρίου του Ελληνικού Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας. Πηγή: foreign press Nakos

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΗΜΑΙΑΣ

Η Ιστορία της Ελληνικής Σημαίας

Το 1822, μόλις ένα χρόνο μετά την διακήρυξη της ανεξαρτησίας και το ξεκίνημα του αγώνα των Ελλήνων, γίνεται η Α´ Εθνική Συνέλευση στην Επίδαυρο. Το "Προσωρινόν Πολίτευμα της Ελλάδος" που προέκυψε από αυτή την συνέλευση, είναι ουσιαστικά το πρώτο ελληνικό σύνταγμα. Στις παραγράφους ρδ' και ρε' υπάρχει η πρώτη απόφαση για τη μορφή της ελληνικής σημαίας. Το Πολίτευμα καθιέρωσε τα χρώματα ... κυανό και λευκό και ανέθεσε στο Εκτελεστικό Σώμα να προσδιορίσει τη μορφή της. Σύμφωνα με μια θεωρία θέλησαν να αποφύγουν το κόκκινο και το πράσινο, χρώματα δηλαδή που συνδέονταν με την ισλαμική Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σύμφωνα με άλλη θεωρία, η επιλογή των χρωμάτων έγιναν για να συμβολίζει το γαλάζιο της θάλασσας του Αιγαίου και το λευκό των κυμάτων. Η πιο διαδεδομένη θεωρία για το πλήθος των λωρίδων, είναι ότι συμβολίζουν τις συλλαβές της φράσης «ελευθερία ή θάνατος», οι πέντε κυανές τις συλλαβές Ε-λευ-θε-ρί-α και οι τέσσερις λευκές ή θά-να-τος. Οι θεωρίες για την επιλογή των χρωμάτων και το συμβολισμό των λωρίδων κρίνονται συχνά ως λαϊκοί θρύλοι. Ωστόσο, πολλές από τις σημαίες της επανάστασης έφεραν μία από τις φράσεις «Ελευθερία ή Θάνατος», «Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ», ή «ΝΙΚΗ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ». H πρώτη ελληνική σημαία (1822-1978) Στις 15 Μαρτίου 1822 εκδόθηκε η απόφαση 540 του εκτελεστικού, υπογεγραμμένη από τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, πρόεδρο του. Το διάταγμα όριζε για τις σημαίες ότι: α) των μεν κατά γην δυνάμεων η σημαία, σχήματος τετραγώνου, θα είχεν εμβαδόν κυανούν, το οποίο θα διηρείτο εις τέσσαρα ίσα τμήματα από άκρων έως άκρων του εμβαδού β) η δε κατά θάλασσαν σημαία θα ήτο διττή' μία διά τα πολεμικά και άλλη διά τα εμπορικά πλοία. Και της μεν διά τα πολεμικά πλοία το εμβαδόν θα διηρείτο ες εννέα οριζόντια παραλληλόγραμμα, παραμειβομένων εις αυτά των χρωμάτων λευκού και κυανού' εις την άνω δε προς τα έσω γωνίαν τούτου του εμβαδού εσχηματίζετο τετράγωνον κυανόχρουν, διηρημένον εν τω μέσω δι' ενός σταυρού λευκοχρόου. Της δε διά τα εμπορικά πλοία διωρισμένης το εμβαδό θα ήτο κυανούν' εις την άνω προς τα έσω γωνίαν τούτου του εμβαδού εσχηματίζετο ωσαύτως τετράγωνον λευκόχρουν και διηρημένον εν τω μέσω δι' ενός σταυρού κυανοχρόου. Σύμφωνα με κείμενο στο ιστορικό αρχείο της Εθνικής Βιβλιοθήκης Αθηνών υπ' αριθμόν 8711, η πρώτη σημαία που υψώθηκε στα Καλάβρυτα «έφερεν άνωθεν σταυρόν, με γραμμάς κάτωθεν αυτού 16, κατά το σύνθημα της Εταιρείας των Φιλικών, και με την επιγραφήν ή ελευθερία ή θάνατος. Κατόπιν δε ο Ν. Σολιώτης έλαβε προσφερθείσαν αυτώ παρά της μονής Αγίας Λαύρας την χρυσοκέντητων επί των Χριστιανών αυτοκρατόρων σημαίαν της μονής, φέρουσα εξ ενός την Ανάστασιν και ετέρωθεν τον άγιον Γεώργιον. Σώζονται δε ως παρακαταθήκαι μετά τον Αγώνα παρά του Σολιώτου εις τη ρηθείσαν μονήν αμφότεραι αυταί αι σημαίαι». Η πρώτη ελληνική σημαία με τη σημερινή της μορφή (κυανό φόντο και λευκός σταυρός) σχεδιάστηκε, ευλογήθηκε και υψώθηκε το 1807 στη Μονή Ευαγγελιστρίας στη Σκιάθο. Σ’ αυτή ο Νήφων όρκισε τους οπλαρχηγούς Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Ανδρέα Μιαούλη, Παπαθύμιο Βλαχάβα, Γιάννη Σταθά, Νικοτσάρα, τον Σκιαθίτη διδάσκαλο του Γένους Επιφάνιο-Στέφανο Δημητριάδη, τους Λαζαίους, τον Καρατάσο, τον Λιόλιο, τον Τσάμη, τον Νικοτσαρά και πολλούς άλλους. Οι καπεταναίοι είχαν συγκεντρωθεί στο Μοναστήρι για να σχεδιάσουν τις επόμενες κινήσεις τους για την Επανάσταση. Παραλλαγή της ήταν η σημαία του Παπαφλέσσα, φτιαγμένη από το μπλε εσωτερικό του ράσου του και την φουστανέλα ενός συμπολεμιστή του. Επί Όθωνα προστέθηκαν στη σημαία του στρατού ξηράς και του πολεμικού ναυτικού τα βασιλικά παράσημα. Η εμπορική σημαία ορίστηκε να είναι σαν την σημαία του πολεμικού ναυτικού, χωρίς τα παράσημα. Το κυανό χρώμα της σημαίας σκούρυνε προκειμένου να ταυτίζεται τα χρώματα της Βαυαρίας, από τον βασιλικό οίκο της οποίας προερχόταν ο Όθωνας. Το 1862 με την κατάλυση της βασιλείας του Όθωνα, αφαιρέθηκαν απ' τις σημαίες τα βασιλικά παράσημα. Επί Γεωργίου Α΄ προστέθηκε στις σημαίες στρατού και πολεμικού ναυτικού το βασιλικό στέμμα. Το 1864, ορίστηκε η σημαία του πεζικού να φέρει στο κέντρο της εικόνα του Αγίου Γεωργίου, προστάτη του πεζικού. Στις 31 Μαΐου 1914 εκδόθηκε βασιλικό διάταγμα που όριζε με ακρίβεια τη μορφή των σημαιών, χωρίς να μεταβάλλει τα βασικά χαρακτηριστικά που ήδη είχαν. Ορίστηκε επίσης σημαία που θα χρησιμοποιείτε από υπουργεία, πρεσβείες, δημόσιες ή δημοτικές υπηρεσίες και φρούρια. Ακόμη όρισε οτι η σημαία του εμπορικού ναυτικού είναι και η εθνική σημαία, αυτή δηλαδή που επιτρεπόταν να υψώνουν και οι ιδιώτες. Στις 25 Μαρτίου 1924 τα Υπουργεία Στρατιωτικών και Ναυτικών αφαίρεσαν τα στέμματα από τις σημαίες, εκτελώντας το ψήφισμα της Δ΄ Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης στην Αθήνα «Περί ανακηρύξεως τής Δημοκρατίας». Στις 20 Φεβρουαρίου 1930 νέο διάταγμα για τη μορφή της Σημαίας, όριζε ότι η κλίμακα της εθνικής σημαίας είναι 2:3. Η επίσημη σημαία είναι «κυανούν ορθογώνιο, με αναλογίες διαστάσεων επίσης 2:3, το οποίο διαιρείται σε τέσσερα ίσα ορθογώνια δι' ορθίου λευκού σταυρού, του οποίου αι κεραίαι έχουσι πλάτος ίσον προς το 1/5 του πλάτους της σημαίας». Η επίσημη σημαία ορίστηκε να χρησιμοποιείται από υπουργεία πρεσβείες, δημόσιες ή δημοτικές υπηρεσίες και φρούρια και η εθνική σημαία από πολεμικά και εμπορικά πλοία, ναυτικά και λιμενικά καταστήματα και ιδρύματα, από τα προξενεία και από τους ιδιώτες. Το διάταγμα όριζε ακόμη η σημαία του πεζικού να χρησιμοποιείται από τα συντάγματα πεζικού και ευζώνων, και στον ιστό της να φέρει υπερκείμενη σταυροφόρο χρυσή σφαίρα με εμπρός τον αριθμό του συντάγματος και πίσω το γράμμα Π. Στις 10 Οκτωβρίου του 1935 επαναφέρθηκαν τα στέμματα στις σημαίες με το ψήφισμα της Ε΄ Εθνικής Συνέλευσης στην Αθήνα «Περί καταργήσεως τής αβασιλεύτου Δημοκρατίας». Το 1967, η Χούντα των Συνταγματαρχών αφαίρεσε το στέμμα από τις σημαίες, και το 1969 με νέο ψήφισμα καταργήθηκε η σημαία του πεζικού και καθιερώθηκε ως επίσημη σημαία εκείνη του ναυτικού. Στις 18 Αυγούστου του 1970, η αναλογία της σημαίας μετατράπηκε από 2:3 σε 7:12. Μετά τη Μεταπολίτευση, ο Νόμος 48/1975 «Περί τής εθνικής σημαίας τής Ελλάδος καί τού εμβλήματος τής Ελληνικής Δημοκρατίας» και το Προεδρικό Διάταγμα 515/1975 ρύθμιζαν με λεπτομέρειες τη μορφή και τις διαστάσεις της σημαίας. Ο Νόμος 851/21-12-1978 (ΦΕΚ 233 τ. Α΄) «Περί εθνικής Σημαίας, των Πολεμικών Σημαιών καί του Διακριτικού Σήματος τού Προέδρου τής Δημοκρατίας» καθόριζε την επίσημη εθνική σημαία που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα, καθώς και τις τεχνικές και τυπικές προδιαγραφές της. Η κλίμακα της σημαίας άλλαξε πάλι σε 2:3, όπως φαίνεται από τις διαστάσεις που προβλέπονται (π.χ. 432:648 ή 90:135). Στα πλαίσια του άρθρου 9, καταργήθηκαν οι διατάξεις των προηγούμενων ετών (1967, 1969, 1971, 1973, 1975). Η επίσημη σημαία, ίδια με τη σημαία του στρατού ξηράς, καταργήθηκε με αυτόν το νόμο και αντικαταστάθηκε πλήρως από την εθνική σημαία, η ανάρτηση της οποίας γίνεται πάνω σε λευκό κοντό, στην κορυφή του οποίου υπάρχει (σε συγκεκριμένες περιπτώσεις) λευκός σταυρός. Το 1980, το Προεδρικό Διάταγμα 348/17-4-1980 (ΦΕΚ 98 τ. Α΄), καθόριζε με λεπτομέρειες τις προδιαγραφές για τις πολεμικές σημαίες. Η σημαία της Πολεμικής Αεροπορίας φέρει στο κέντρο του σταυρού την εικόνα του Αρχάγγελου Μιχαήλ. Η ελληνική σημαία γιορτάζει και τιμάται στις 27 Οκτωβρίου, παραμονή της επετείου του Όχι. Δίπλα στην κρατική σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας συχνά συναντάται και η εθνική ελληνική σημαία. Σε μερικούς θεσμούς όπως η εκπαίδευση και ο στρατός η παρουσία της ελληνικής σημαίας είναι επίσημη και θεσμοθετημένη. πηγή news24.gr

Nakos

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ. Ο ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ. ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Κολοκοτρώνης, Θεόδωρος
Καπετάνιος - στρατηγός της Επανάστασης του 1821
Ψευδώνυμο:	Ο Γέρος του Μοριά
Γεννήθηκε:	Ραμαβούνι, Μεσσηνίας
Πέθανε:	Αθήνα

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (3 Απριλίου 1770 - 4 Φεβρουαρίου 1843) Έμεινε γνωστός και ως Γέρος του Μοριά. Προερχόταν από φημισμένη οικογένεια κλεφταρματολών. Το επώνυμο της οικογένειάς του αρχικά ήταν Τζεργίνη, αλλά η σωματική διάπλαση του προ-πάππου του (άντρας γεροδεμένος με έντονους γλουτούς) τού έδωσε το χαρακτηρισμό στα ελληνικά "Κολοκοτρώνη".

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Γεννήθηκε στο Ραμαβούνι της Μεσσηνίας, καταγόταν από το Λιμποβίσι και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Αλωνίσταινα της Αρκαδίας που ήταν τόπος καταγωγής της μητέρας του, Ζαμπίας Κωτσάκη (εκεί κατέφυγαν οι δυο τους, μετά το θάνατο του πατέρα). Ο πατέρας του Θεόδωρου, Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, πήρε μέρος στην ένοπλη εξέγερση που υποκινήθηκε από την Αικατερίνη Β' της Ρωσίας το 1770, και σκοτώθηκε μαζί με δύο αδελφούς και τον φημισμένο Πναγιώταρο στον πυργο της Καστάνιτσας από τους Τούρκους. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης εισχώρησε στα σώματα των Κλεφτών της Πελοποννήσου και στα 15 του έγινε καπετάνιος. Έχοντας αποκτήσει πείρα και στη θάλασσα ως κουρσάρος, το 1805 πήρε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις του ρωσικού στόλου κατά το ρωσοτουρκικό πόλεμο. Τον Ιανουάριο του 1806 και ενώ βρισκόταν στην Πελοπόννησο βγήκε διάταγμα δίωξής του. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να ακολουθήσει πολύμηνη περιπετειώδης και δραματική καταδίωξη του από τους Τούρκους σε πολλά χωριά και πόλεις της Πελοποννήσου. Κατάφερε - μαχόμενος - να διαφύγει τελικά με πλοιάριο, φεύγοντας από περιοχή στα ανατολικά του Λακωνικού κόλπου και περνώντας στα Ρωσοκρατούμενα Κύθηρα με ενδιάμεση στάση στην Ελαφόνησο λόγω κακοκαιρίας. Από το 1810 υπηρέτησε στο ελληνικό στρατιωτικό σώμα του αγγλικού στρατού στη Ζάκυνθο, και τιμήθηκε με το βαθμό του ταγματάρχη για τη δράση του εναντίον των Γάλλων.

Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Ως απεσταλμένος της στη Μάνη σήκωσε τη σημαία της Επανάστασης στην Καλαμάτα στις 23 Μαρτίου 1821. Πρωταγωνίστησε σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις του αγώνα, όπως στη νίκη στο Βαλτέτσι (14 Μαΐου 1821), στην άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821), στην καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822), όπου διέσωσε τον Αγώνα στην Πελοπόννησο αφού πρυτάνευσαν η ευφυΐα και η τόλμη του στρατηγικού του νου. Οι επιτυχίες αυτές τον ανέδειξαν σε αρχιστράτηγο της Πελοποννήσου. Στη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου πολλές φορές προσπάθησε να αμβλύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα στους αντιπάλους, αλλά παρόλα αυτά δεν απέφυγε τη ρήξη. Μετά από ένοπλες συγκρούσεις, ο ίδιος και ο γιος του συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν στο Ναύπλιο.

Αξιοσημείωτη είναι η αναφορά του Κολοκοτρώνη στα απομνημονεύματά του σχετικά με την κατάληψη της Τριπολιτσάς:

Όταν έμβηκα εις την Τριπολιτσά, με έδειξαν τον Πλάτανο εις το παζάρι όπου εκρέμαγαν τους Έλληνας. Αναστέναξα και είπα: «Άϊντε, πόσοι από το σόγι μου και από το έθνος μου εκρεμάσθηκαν εκεί», και διέταξα και το έκοψαν.

Προτομή του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στο Πεδίο του Άρεως, στην Αθήνα

Ο Σουλτάνος ζήτησε τη βοήθεια της Αιγύπτου για να σταματήσει την Επανάσταση, οπότε ο γιος του Μεχμέτ Αλή και διάδοχος του αιγυπτιακού θρόνου Ιμπραήμ αποβιβάστηκε το 1825 στην Πελοπόννησο. Η Σφακτηρία και το Ναυαρίνο έπεσαν στα χέρια των Αιγυπτίων και τότε ο Κολοκοτρώνης αποφυλακίστηκε για να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ μαζί με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Χωρίς πολυάριθμο στρατό ξεκίνησε και πάλι τον κλεφτοπόλεμο, που διήρκεσε ως το 1828, όταν στην Ελλάδα έφτασε το στράτευμα του στρατηγού Μεζόν με εντολή του Καρόλου Ι´ της Γαλλίας για να διασώσει την Ελλάδα από τα αιγυπτιακά στρατεύματα.

Αξίζει να τονιστεί η στρατηγική φυσιογνωμία του Κολοκοτρώνη, καθώς διοικούσε τα στρατεύματα με ιδιοφυή τρόπο, χρησιμοποιώντας τις τακτικές του κλεφτοπολέμου ώστε να μπορεί να ανταπεξέρχεται το στράτευμα στην αριθμητική υπεροχή του αντιπάλου. Ενδεικτικό της δυσκολίας του αγώνα του 21 είναι το παρακάτω απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του.

O Ιμπραΐμης μου επαράγγειλε μια φορά διατί δεν στέκω να πολεμήσωμεν (κατά μέτωπον). Εγώ του αποκρίθηκα, ας πάρη πεντακόσιους, χίλιους, και παίρνω και εγώ άλλους τόσους, και τότε πολεμούμε, ή αν θέλη ας έλθη και να μονομαχήσωμεν οι δύο. Αυτός δεν με αποκρίθηκε εις κανένα. Και αν ήθελε το δεχθή το έκαμνα με όλην την καρδιάν, διότι έλεγα αν χανόμουν, ας πήγαινα, αν τον χαλούσα, εγλύτωνα το έθνος μου.

Επίσης μεγάλη σημασία έδινε στην καταστροφή των πόρων (τροφές - ζωοτροφές) του αντιπάλου καθώς και στην εξασφάλιση τροφής για το στράτευμα του. Αναγνώρισε πολλές φορές το έργο και την σημασία των Ελλήνων κτηνοτρόφων, που εξασφάλιζαν με τα χιλιάδες ζώα τους τροφή για την υποστήριξη των μαχητών και γενικά της επανάστασης.

Ως το τέλος της Επανάστασης ο Κολοκοτρώνης συνέχισε να διαδραματίζει ενεργό ρόλο στα στρατιωτικά και πολιτικά πράγματα της εποχής.

Ανδριάς του Κολοκοτρώνη στο Χαλάνδρι.

Υπήρξε ένθερμος οπαδός της πολιτικής του Καποδίστρια και πρωτοστάτησε στα γεγονότα για την ενθρόνιση του Όθωνα. Το 1833, όμως, οι διαφωνίες του με την αντιβασιλεία τον οδήγησαν, μαζί με άλλους αγωνιστές, πάλι στις φυλακές του Ιτς-Καλέ στο Ναύπλιο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, και στις 25 Μαΐου 1834, μαζί με τον Πλαπούτα, καταδικάστηκε σε θάνατο. Έλαβε χάρη μετά την ενηλικίωση του Όθωνα το 1835, οπότε και ονομάστηκε στρατηγός και έλαβε το αξίωμα του «Συμβούλου της Επικρατείας». Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Κολοκοτρώνης υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη τα «Απομνημονεύματά» του, που κυκλοφόρησαν το 1851 με τον τίτλο Διήγησις συμβάντων της ελληνικής φυλής από τα 1770 έως τα 1836 και τα οποία αποτελούν πολύτιμη πηγή για την Ελληνική Επανάσταση. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πέθανε μια νύχτα του 1843 από αποπληξία, επιστρέφοντας από γλέντι στα βασιλικά ανάκτορα.

Σημείο αναφοράς της ομιλίας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στη Πνύκα (1838) αποτελεί το παρακάτω απόσπασμα:

Όταν αποφασήσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: «που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά , ως μία βροχή, έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί, και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.

Παιδιά του ήταν ο Γιάννης, που έγινε στρατιωτικός και μετέπειτα πρωθυπουργός, ο Κωνσταντίνος, ο Πάνος, που δολοφονήθηκε το 1829, και η Ελένη, σύζυγος του Νικήτα Σταματελόπουλου (Νικηταρά).

nakos

ΓΙΑ ΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821

Ανδρεία, Αυτοθυσία, Διχασμός & Διχόνοια

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας Επέλεξα τα 4 αυτά γνώριμα και ίσως αναπόσπαστα από την ουσία της φυλής μας χαρακτηριστικά επειδή επιθυμώ να επισημάνω τη διαχρονική σημασία της κοινωνικής ψυχολογίας ηγετών και αγωνιστών στους χρόνους της Εθνικής Επανάστασης του 1821 τη στιγμή που εσείς και εγώ όπως και οι απανταχού της γης Έλληνες αποτίουμε τον πρέποντα φόρο τιμής στους γνωστούς και τους άγνωστους αγωνιστές της Εθνικής μας Επανάστασης. Το μάθημα της ιστορίας ήταν και παραμένει σαφές: εμείς οι Έληνες κάθε φορά που κατόρθωσαμε να παραμερίσουμε τις εθνικές αδυναμίες του διχασμού και της διχόνοιας μεγαλουργήσαμε σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο δείχνοντας πρωτόγνωρες για το ανθρώπινο γένος εκφάνσεις ανδρείας και αυτοθυσίας! Υπάρχει το απόφθεγμα που αποδίδεται στον Σερ Γουίνστον Τσώρτσιλ και διατείνεται ότι «οι λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν…» και ενώ δεν ειπώθηκε αυτό με στόχο τους Έλληνες τελικά έχει για εμάς ανεξίτηλα διαχρονικά νοήματα και σημασίες. Ακριβώς επειδή από το 1821 μέχρι και σήμερα κάθε φορά που επιτρέψαμε στους εαυτούς μας την πολυτέλεια να λησμονήσουμε τα διδάγματα της εθνικής μας ιστορίας δυστυχώς ξαναζήσαμε οδυνηρά τα αιώνια πάθη και μίση και τα πληρώσαμε με βαρύ φόρο αίματος και αλληλοσπαραγμών. Το σημείωσε με πικρό λυρισμό ο εθνικός μας ποιητής «η διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή/ καθενός χαμογελάει πάρτο λέγοντας και σύ/ Κειό το σκήπτρο που σας δείχνει έχει αλήθεια ωραία θωριά/ Μην το πιάστε γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά…» Πράγματι ποιος άλλος λαός στον πλανήτη έχει να επιδείξει συμπυκνωμένη μέσα σε τόσο μικρά χρονικά περιθώρια τέτοιες εκφάνσεις ηρωισμού, ανδρείας και αυτοθυσίας όση οι Έλληνες με Αρκάδι, Κάσο, Ζάλλογγο, Αραπίτσα, Χίο, Ψαρά και άλλα τόσα; Ποιό άλλο εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα είδε τους πρωταγωνιστές του να πέφτουν στα πεδία της μάχης μαζί με τους αφανείς αγωνιστές τους χωρίς να περιμένουν να «εισπράξουν» την επιβράβευση του αγώνα τους μετά τη δικαίωσή του και την επικράτηση της Επανάστασης; Βαρύ το τίμημα… Από τις πρώτες μέρες του ξεσηκωμού φάνηκε ότι ο δρόμος για τη λευτεριά θα ήταν βαμένος με αίμα, πόνο και δάκρυα. Από τη σφαγή του «Ιερού Λόχου» στη Μολδοβλαχία μέχρι την προδοσία του Υψηλάντη, από τη θυσία του Γεωργάκη Ολύμπιου στον πνιγμό του Καρπενησιώτη στον Προύθο, από τον ανασκωλοπισμό του Θανάση Διάκου, στη σφαγή του επισκόπου Σαλώνων Ησαϊα! Στη Νάουσα ο Ζώτος βάζει μπουρλότο στο μπαρούτι και γίνεται κομμάτια, ο Μάρκος Μπότσαρης πέφτει στο κεφαλόβρυσο του Καρπενησίου, ο Παπαφλέσας θανατώνεται στο Μανιάκι, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος αφήνει την τελευταία του πνοή στον ιερό λόφο της Ακρόπολης όπου πέφτει και ο Γιώργος Καραϊσκάκης. Παραδείγματα σαν τα παραπάνω είναι μικρά μόνο δείγματα ανδρείας και αυτοθυσίας που μας καλούν – τις δύσκολες μέρες που περνάμε παρακολουθώντας γαργαλιστικές λεπτομέρειες επίορκων ιερέων, δικαστικών και άλλων ανδρών «επιφανών» καθηλωμένοι μπροστά στις οθόνες της εθνικής μας τηλετύφλωσης αποχαύνωσης, και αποβλάκωσης – να σκύψουμε ευλαβικά πάνω στα ιστορικά κείμενα και χωρίς φόβο και πάθος να αναπλάσουμε τα διδακτικά παραδείγματα εκείνων των ανδρών και γυναικών. Και τούτο επειδή πιστεύω ότι μόνο εάν ψηλαφίσουμε ως σύγχρονοι άπιστοι Θωμάδες «τους τύπους των ήλων» επί του σώματος της μητέρας μας Ελλάδας θα μπορέσουμε να θυμηθούμε, να μάθους για να μην…ξαναπάθουμε! Τρείς περίοδοι του αγώνα Σύμφωνα με μια αξιοπρόσεκτη προσέγγιση ο αγώνας του 1821 μπορεί να διαρεθεί σε τρείς σημαντικές περιόδους – Στην πρώτη περίοδο (1821 – 1825) κυριάρχησε ο ενθουσιασμός, απερίγραπτου μεγαλείου πράξεις ανδρείας και αυτοθυσίας, βοήθεια από φιλέλληνες της Δύσης και Ανατολής και κόντεψε να χαθούν τα πάντα όταν ενεπλάκησαν σε εμφύλιο σπαραγμό Ρουμελιώτες και Μωραίτες! Στη δεύτερη περίοδο (1825 – 1827) η Επανάσταση έφτασε στα πρόθυρα της καθολικής κατάρρευσης όταν ο Αντιβασιλέας της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλή ήρθε να ενισχύσει το Σουλτάνο με χερσαίες και ναυτικές δυνάμεις έχοντας επικεφαλής τον γαμπρό του στρατηγό Ιμπραήμ. Στην Τρίτη περίοδο (1827 – 1829) με την επιλογή του Ιωάννη Καποδίστρια ως πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας με επταετή θητεία γεννήθηκε το μικρό ελεύθερο ελληνικό Κράτος με σύνορα μέχρι τη Θεσσαλία και την Άρτα… Η Προκήρυξη του Παλαιών Πατρών Γερμανού Την 25η Μαρτίου 1821 στη Μονή της Αγίας Λαύρας ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ορκίζει τα παληκάρια και ο αγώνας ξεκινά.. Στην προκήρυξή του προς τους Προξένους των ξένων Δυνάμεων ο Μητροπολίτης Παλαιών πατρών Γερμανός γράφει: «Ημείς, το ελληνικό έθνος των Χριστιανών βλέποντας να μας καταφρονεί το Οθωμανικός γένος και σκοπεύει τον όλεθρον εναντίον μας πότε μ΄ένα και πότε μ΄άλλο τρόπο αποφασίσαμεν σταθερώς ή να αποθάνωμεν όλοι ή να ελευθερωθώμεν και τούτου ένεκα βαστούμε τα όπλα εις χείρας ζητούντες τα δικαιώματά μας. Όντες λοιπόν βέβαιοι ότι όλα τα χριστιανικά βασίλεια γνωρίζουν τα δίκαιά μας και όχι μόνο δεν θέλουν μας εναντιωθούν αλλά και θέλουν μας συνδράμει και ότι έχουν εις μνήμη ότι οι ένδοξοι προγονοί μας εφάνηκαν ποτέ ωφέλιμοι εις την ανθρωπότητα δια τούτο ειδοποιούμεν την εκλαμπρότητά σας και σας παρακινούμε να προσπαθήσετε να είμεθα υπό την εύνοια και προστασία του μεγάλου Κράτους τούτου…» Την προκήρυξη έλαβαν οι ξένοι πρόξενοι την 26η Μαρτίου 1821… Αυτό που θα γιορτάσουμε και πάλι στις 25 Μαρτίου του 2009 είχε δεθεί πολύ δυνατά και λειτουργικά πάνω στο διπλό άξονα «της πίστης και τηε λευτεριάς…» Ας σκύψουμε ευλαβικά… Σκύβοντας σήμερα ευλαβικά πάνω από τις ιστορικές μνήμες εκέινων των ανδρών και γυναικών, εκείνων των γεγονότων ας είμαστε βέβαιοι ότι θα βρούμε αμέτρητα δείγματα ΑΝΔΡΕΙΑΣ και ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ όπως θα βρούμε και αρνητές της απώλειας της ζωής τους για κάποιο θαμπό, απόμακρο ιδεώδες που δεν είχε για αυτούς άγγιγμα χειροπιαστό, άγγιγμα σαρκικό. Θα βρούμε ανεξίτηλα σημάδια, επίσης, διχασμού και διχόνοιας όπως και σημάδια πράξεων έμπνευσης και ομόνοιας προερχόμενα όχι μόνο από Ελληνες αλλά και από κάθε εθνότητας φιλλέληνες. Και όλα αυτά γιατί τα παραπάνω 4 χαρακτηριστικά της ανδρείας, της αυτοθυσίας του διχσσμού και της διχόνοιας είναι κοινά γνωρίσ ματα της ελλαδικής οικογένειας όπως και μέλη αναπόσπαστα από την συμβολική σάρκα του Εθνους ήταν και οι ηγέτες και αγωνιστές της Επανάστασης του 1821. Τελικά είναι ευλογία για εμάς τους Ελληνες και τις Ελληνίδες το γεγονός ότι ακόμη και σήμερα στην εποχή του άκρατου ατομικισμού, της επιδερμικότητας των διαπροσωπικών μας σχέσεων και της έλειψης οραμάτων και αφοσίωσης σε ιδεώδη δεν έπαψαν να υπάρχουν ανάμεσά μας άνδρες γυναίκες και παιδιά που τρέχουν ΠΡΟΣ την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ την ίδια ώρα που ολάκεροι λαοί ενγκλωβισμένοι αρχικά στην ευδαιμονία και τώρα στην τραγική ύφεση της οικονομικής παγκοσμιοποίησης αποφεύγουν τις ευθύνες που συνεπάγεται η πραγμάτωσης, η βίωση της Ελευθερίας... Γονατίζοντας σήμερα ταπεινά, με ευσέβεια και ευλάβεια, μπρος στις ιερές μνήμες επώνυμων ηγετών και αφανών αγωνιστών που υπάρχουν στο συλλογικό ελληνικό μας υποσυνείδητο τολμώ να σας προτρέψω, κλείνοντας το άρθρο μου, Χαρείτε Ελληνίδες, Έλληνες και Ελληνόπουλα τη Μεγάλη μας διπλή γιορτή τη γιορτή της πίστης και της λευτεριάς... Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821

Ζήτω το Εθνος τών Ελλήνων

Οκτώ λόγοι για να επιστρέψουν στην Ελλάδα τα μάρμαρα του Παρθενώνα

Η ημερομηνία έχει ανακοινωθεί. Στις 20 Ιουνίου 2009, θα εγκαινιαστεί το νέο μουσείο της Ακρόπολης. Η έναρξη της λειτουργίας του νέου υπερσύγρονου μοσυείου, αφαιρεί το επιχείρημα, ότι η Ελλάδα δεν έχει που να στεγάσει τα μάρμαρα του κλεμμένα μάρμαρα του Παρθενώνα.

Αυτός είναι ο πρώτος λόγος που συνηγορεί στην επιστροφή τους.

Ο δεύτερος είναι ότι ο Λόρδος Έλγιν τα εξήγαγε παράνομα. Το οθωμανικό φιρμάνι, που κατέχει το Βρετανικό Μουσείο "δεν φέρει την υπογραφή και τη σφραγίδα του Σουλτάνου ή τη συνήθη επίκληση στο Θεό, και χωρίς αυτά, ο Elgin και συνεπώς το Βρετανικό Μουσείο δεν έχουν καμία νομική απόδειξη της κυριότητας των Γλυπτών του Παρθενώνα ", σύμφωνα με έκθεση ειδικών (Ενημερωτικό Δελτίο, Nov.2008).

Ο τρίτος: Παρόμοιες υποθέσεις επαναπατρισμού αρχαιοτήτων, όπως η επιστροφή από το μουσείο Getty στο Λος Άντζελες, ενός Μακεδονικού χρυσού στεφανιού του 4ου Π.Χ. αιώνα, η επιστροφή 500 αντικειμένων στην Ιταλία από το ίδιο μουσείο, η επιστροφή τμήματος της ζωφόρου του Παρθενώνα από το πανεπιστήμιο της Χαϊδελεμβέργης, η επιστροφή θραύσματος του Παρθενώνα, από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας Giorgio Napolitano προσωπικά στον Ελληνα ομόλογό του Κάρολο Παπούλια κ.α.

Ο τέταρτος λόγος είναι η συμπλήρωση και πλήρης απεικόνιση του Παρθενώνα, όπως κτίστηκε.

Ο πέμπτος λόγος: Σύμφωνα με την UNESCO η συγκεκριμένη περίπτωση αποτελεί τον πιό "βάναυσο διαμελισμό αρχαίου κτιρίου"

Ο έκτος λόγος: Η στάση της κοινής γνώμης. Σε μεγάλη δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε το 2008, από τη Βρετανική εταιρεία Ipsos-Mori, μόνο το 13% των Βρετανών, δήλωσε ότι δεν πρέπει να επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα στην Ακρόπολη.

Ο έβδομος λόγος: Οι διεθνείς πιέσεις. Η εκστρατεία για την αποκατάσταση της αρχαίας τέχνης επιστροφή στην Ελλάδα έχει αποκτήσει διεθνή αναγνώριση. Από την Αυστραλία, μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες, σημαντικές προσωπικότητες από την πολιτική και πολιτιστική σκηνή, καθώς και διακεκριμένοι επιστήμονες, έχουν εκφράσει το ενδιαφέρον τους για την επανένωση του Παρθενώνα . Διεθνείς οργανισμοί όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η UNESCO επισήμως υποστηρίζουν το στόχο, ενώ πολιτικοί από διάφορες χώρες, έχουν εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον για την επανένωση του Παρθενώνα.

Ο όγδοος λόγος: Το θέμα της επιστροφής των συγκεκριμένων αρχαιοτήτων, δεν είναι διμερές θέμα, μεταξύ Ελλάδας και Βρετανίας. Αφορά ολόκληρη την Ε.Ε. και την κοινή πολιτιστική της κληρονομιά. Τον Ιανουάριο του 1999, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε δήλωση με την οποία εξασφαλίζεται η υποστήριξη "για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα, γεγονός που αντικατοπτρίζει την άποψη της πλειοψηφίας του το βρετανικό κοινό για αυτό το θέμα και τα διεθνή μέσα που ορίζουν τον Παρθενώνα, ως μια παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά ".

....

Άρθρο με τίτλο Eight Reasons: Why the Parthenon Sculptures must be returned to Greece στους "Los Angeles Chronicles". Nakos πηγή:taxalia blog

Βενετία: Ανακαλύψετε την πιο σταθερή ευρωπαϊκή αξία των ημερών

Καρναβάλι στην Βενετία

Έγγραφο ηλικίας 741 ετών προδίδει την ύπαρξη μασκαράδων στη Βενετία. Το ίδιο έγγραφο απαγορεύει το έθιμο της ρίψης αβγών. Και σε αυτήν τη γωνιά της προοδευτικής Ευρώπης το καρναβάλι είχε συνδεθεί με τη χαλάρωση των ηθών και οι συντηρητικοί δεν θα άφηναν την κατάσταση να ξεφύγει. Το 1339 απαγορεύεται η κυκλοφορία των μασκαράδων, ενώ το 1458 απαγορεύεται η είσοδος σε γυναικείες μονές στους άντρες που είχαν ντυθεί γυναίκες! Το καρναβάλι καθιερώνεται το 17ο αιώνα, όταν οι αρχές πείθονται ότι πρόκειται για διασκέδαση και όχι για εξέγερση. Φέτος το καρναβάλι ολοκληρώνεται στις 24/2 και φέρει τον τίτλο: «Sensation, 6 Senses for 6 Districts». Από τις εκδηλώσεις ξεχωρίζουν: ο διαγωνισμός για την καλύτερη μάσκα στην πλατεία Αγίου Μάρκου, τα μεσαιωνικά κοντσέρτα του 7ου αιώνα στο Campo San Barnaba, το πρόγραμμα γαστρονομίας στη συνοικία Cannaregio και το θέατρο δρόμου στο Santa Croce. Για να ξέρετε: Η Βενετία αποτελείται από 118 νησιά. Το μεγάλο της πρόβλημα είναι ότι έχει χτιστεί πάνω σε ξύλινα δοκάρια και όσο περνούν τα χρόνια βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στη λάσπη. Ευτυχώς που εμφανίστηκε ο «Μωυσής», ένα σχέδιο που προβλέπει την κατασκευή τριών κινητών φραγμάτων τα οποία θα ανυψώνονται για να προστατεύουν την πόλη από τις πλημμύρες. Αξιοθέατα: Η πλατεία του Αγίου Μάρκου, το Palazzo Ducale, το Canal Grande, η Galleria dell’Academia και φυσικά η θρυλική Γέφυρα των Στεναγμών. Nakos πηγή:skeftomasteellhnika.gr

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΣΕ ΧΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟ 6.000 π.Χ.

του Παν.Κουβαλάκη Το κεραμικό του 5500-6000 πΧ, που βρέθηκε στη νησίδα Γιούρα των Βορείων Σποράδων και φέρει αλφαβητική Ελληνική γραφή, όπου διακρίνονται, σχεδόν όμοια με τα γράμματα των κλασσικών Ελληνικών αλφαβήτων, τα στοιχεία Α, Υ, Δ. Το εύρημα αυτό αποδεικνύει, ότι το ελληνικό αλφάβητο είναι παλαιότερο των Ελληνικών Γραμμικών Γραφών. Επίσης καταρρίπτεται με συντριπτικό τρόπο και οριστικά η ψευδής θεωρία, ότι οι Έλληνες πήραν το αλφάβητο από τους Φοίνικες, οι οποίοι εμφανίσθηκαν στην ιστορία γύρω στο 1150 πΧ, δηλαδή 4500-5000 χρόνια μετά την δημιουργία του ενεπίγραφου κεραμικού των Γιούρων. Μετά την ανακάλυψη της ξύλινης πινακίδος στο Δισπηλιό της Καστοριάς (χρονολογήθηκε ως γνωστόν στο 5300 π.Χ.) μια νέα εντυπωσιακή ανακάλυψη έρχεται στο φως, που αφορά και αυτή την "προϊστορική" γραφή του Ελλαδικού χώρου. Στην ερημονησίδα Γιούρα των Βορείων Σποράδων (20 μίλια πλησίον της Αλονήσου) στο "Σπήλαιο του Κύκλωπος" ανεσκάφησαν κεραμικά θραύσματα (όστρακα) "γραπτών" αγγείων, στην επιφάνεια των οποίων έχουν χαραχθεί σύμβολα πανομοιότυπα με γράμματα του κλασσικού ελληνικού αλφαβήτου. Τα όστρακα αυτά χρονολογούνται μεταξύ του 6000-5500 πΧ Η ανασκαφή στο εν λόγω σπήλαιο διεξάγεται από τον αρχαιολόγο Αδαμάντιο Σαμψών από το 1992 και σύμφωνα με τον ίδιο: "εκτός από την κεραμική της Νεώτερης Νεολιθικής βρέθηκαν θραύσματα εξαιρετικής ποιότητας γραπτών αγγείων, που χρονολογούνται στο τέλος της Αρχαιότερης Νεολιθικής και στην αρχή της Μέσης Νεολιθικής. Η χρονολόγηση με ραδιενεργό άνθρακα έδωσε για την αρχή του ακεραμικού στρώματος ηλικία 6445-6375 πΧ, ενώ για τα στρώματα της Μέσης και της Ανώτερης Νεολιθικής (στις οποίες εντάσσονται και τα γραπτά αγγεία) έχουμε ηλικίες 6025-5955 πΧ (Αδ.Σαμψών, "Ο Νεολιθικός Πολιτισμός στην Ελλάδα", Ίδρυμα Γουλανδρή, 1996). Στην παραπάνω μελέτη του ο κ.Σαμψών δεν κάνει άλλη ιδαίτερη αναφορά στα τεράστιας σημασίας ανακαλυφθέντα γραπτά αγγεία των Γιούρων, αλλά περιορίζεται στην περιγραφή των αλιευτικών δραστηριοτήτων κατά την νεολιθική εποχή στην περιοχή των Σποράδων. Στο εποπτικό υλικό, που παραθέτει, περιλαμβάνονται φωτογραφίες άλλων ευρημάτων από την εν λόγω ανασκαφή (αγκίστρια, ειδώλια, διακοσμημένα αγγεία κλπ), χωρίς να δημοσιεύονται φωτογραφίες των γραπτών οστράκων. Η φωτογραφία ενός εκ των γραπτών οστράκων ήλθε στη δημοσιότητα από την εφημερίδα "Αδέσμευτος Τύπος" (παρουσίαση του Ν.Νικητίδη, 13 Φεβρουαρίου 1997) σε σχετικό δημοσίευμα με τίτλο: "Ελληνική η αρχαιότερη γραφή". Στην επιφάνεια του οστράκου διακρίνονται ευκρινώς τα γράμματα (κατά σειρά) Α, Υ, Δ, που συνθέτουν την ρίζα της λέξεως "ΑΥΔΗ" (ομιλία, φωνή), που συναντάται πρώτη φορά στην "Θεογονία" αλλά και στην "Ιλιάδα". Στο ίδιο δημοσίευμα ο Α.Σαμψών φέρεται να επιβεβαιώνει, ότι "πρόκειται για σύμβολα γραφής και αποτελούν μια συνειδητή ενέργεια του κεραμέα" και επιφυλάσσεται να δώσει την συνολική αξιολόγηση των ευρημάτων σε μελλοντική επιστημονική ανακοίνωση. Αξίζει να σημειωθεί, ότι ένα μικρό τμήμα του εν λόγω σπηλαίου έχει μέχρι σήμερα ανασκαφεί, γι' αυτό πιθανότητα στο άμεσο μέλλον θα ανακαλυφθούν και τα υπόλοιπα θραύσματα των γραπτών αγγείων, οπότε και θα είναι δυνατή μια οριστική αξιολόγηση του πανάρχαιου αυτού τύπου γραφής, που φαίνεται να μην διαφέρει από τον κλασσικό και σύγχρονο τύπο. Αυτά τα τεράστιας σπουδαιότητας ευρήματα δικαιώνουν την ιστορική και γλωσσολογική θέση της ταυτόχρονης γένεσης και εξέλιξης της Ελληνικής Γλώσσας και της Ελληνικής Γραφής (Αλφαβήτου). Και καθίστανται ανάξια πλέον λόγου και σοβαρότητος τα περί Φοινίκων και Ανατολής για την Ιστορία του Πολιτισμού. nakos

Τα περί Καιάδα... μύθος

Η αρχαία Σπάρτη έριχνε στον Καιάδα αιχμαλώτους και καταδικασμένους σε θάνατο για κακουργήματα, όχι όμως και βρέφη. Οι ανασκαφικές διερευνήσεις στο σπηλαιοβάραθρο που ταυτίζεται με τον Καιάδα, το οποίο βρίσκεται στις υπώρειες του Ταϋγέτου, σε υψόμετρο 750 μ. και στα όρια του οικισμού Τρύπης Λακωνίας, περίπου 10 χλμ. βορειοδυτικά της Σπάρτης, δεν έχουν αποδώσει οστά βρεφών. Σε αντίθεση, ο χώρος βρίθει ανθρώπινων οστών, που ανήκαν σε άνδρες ηλικίας 18- 35 ετών. Ο Θ. Κ. Πίτσιος, αναπληρωτής καθηγητής Φυσικής Ανθρωπολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών που διεξάγει ανθρωπολογική έρευνα στο σπηλαιοβάραθρο, μιλά σήμερα στη διημερίδα του υπουργείου Πολιτισμού για το αρχαιολογικό έργο των πανεπιστημίων μας και παρουσιάζει τα συμπεράσματά του από την έρευνα. Οπως λέει στο «Εθνος», μέχρι στιγμής έχουν εντοπισθεί οστά 46 ατόμων σε επιφανειακές έρευνες που έχουν διεξαχθεί και οι οποίες συνεχίζονται. Οι έρευνες διεξάγονται με τη συνεργασία του καθηγητή αρχαιολογίας Π. Θέμελη, και σύντομα θα εκδοθεί και ένας ειδικός τόμος για το θέμα αυτό. Σύμφωνα με τον κ. Πίτσιο, το σπηλαιοβάραθρο στο εσωτερικό του λόφου, έχει οριζόντιο μήκος περίπου 50 μ., πλάτος 1,5-3,5 μ. και ύψος των κατακόρυφων τοιχωμάτων του 18-25 μ. Οπως λέει, αρκετοί θα ήταν οι καταδικασμένοι που θα προσπάθησαν να ανεβούν ή που θα είχαν γαντζωθεί κατά την πτώση από προεξοχές και πέθαναν σε σημεία υψηλότερα από τον πάτο του Καιάδα. Ομως, τα νερά, που ρέουν άφθονα, μετακίνησαν και τα οστά στο δάπεδο. Ο ερευνητής πιστεύει πως ο Καιάδας είχε επιλεγεί προσεκτικά, αφού «πρόκειται για τις πιο εντυπωσιακές θέσεις της Λακωνίας. Ηταν στο όριο Λακωνίας και Μεσσηνίας, είχε πανοραμική θέα και θεωρώ ότι πήγαιναν εκεί τους καταδικασμένους για να νιώσουν πόνο για την ομορφιά που θα έχαναν μαζί με τη ζωή τους», καταλήγει. Μέχρι στιγμής, πάντως, σε καμία ανασκαφή στη Λακωνία δεν έχουν εντοπισθεί οστά βρεφών σε τέτοιες συνθήκες που να δείχνουν θανάτωσή τους σε συγκεκριμένο χώρο. Οι χθεσινές ανακοινώσεις ήταν πλούσιες και ιδιαίτερα κατατοπιστικές (ωστόσο, δυστυχώς, οι φοιτητές δεν έκαναν τον κόπο να προσέλθουν μαζικά για να παρακολουθήσουν τους δασκάλους τους). Σήμερα θα μιλήσει επίσης ο Γιάννος Λώλος, αναπληρωτής καθηγητής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, ο οποίος θα αναφερθεί στα νεότερα στοιχεία από την ανασκαφή στη Σαλαμίνα. Οπως όλα δείχνουν, το διπλό μέγαρο που έχει αποκαλυφθεί στην περιοχή Κανάκια, εγκαταλείφθηκε λίγο μετά το 1200 π.Χ., «στον ορίζοντα της πτώσης των μυκηναϊκών ανακτόρων στη μυκηναϊκή Ελλάδα, μαζί με το τέλος της Πύλου και της Ιωλκού». Μάλιστα, η εγκατάλειψη «αποτυπώνεται δραματικά στο σφράγισμα των εισόδων του». ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΩΤΤΗ www.ethnos.gr

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΜΑΝΗ: ΙΕΡΟ & ΝΕΚΡΟΜΑΝΤΕΙΟ ΠΟΣΕΙΔΩΝΟΣ ΤΑΙΝΑΡΙΟΥ

Ταίναρο: Το Νεκρομαντείο του Ποσειδώνα
Αφού φτάσαμε στο νοτιότερο σημείο της Πελοποννήσου, στο ακρωτήριο Ταίναρο, αφήσαμε τη βάρκα μας στη γεμάτη βότσαλα ακτή και κατευθυνθήκαμε προς το ναό, στην κορυφή του λόφου, που ήδη από τα μέσα του όρμου είχε τραβήξει την προσοχή μας.
Καθώς περπατούσαμε προς εκείνον, γύρω μας συναντήσαμε παντού αρχαία πηγάδια και ορθογώνιους λίθους που έστεκαν εδώ κι εκεί, μισοβαλμένοι τις περισσότερες φορές μέσα στο χώμα. Έπειτα από λίγο φτάσαμε στο ναό για τον οποίο είχαμε λιγοστές πληροφορίες.
Σκύβοντας, μπήκαμε μέσα με τη σειρά και προσεγγίσαμε το ιερό του. Ήταν ένας χριστιανικός ναός που όλως περιέργως το μόνο που θύμιζε κάτι τέτοιο ήταν το ιερό του. Δύο μισοσπασμένες κολώνες και λίγα ακόμη υπολείμματα ενός αρχαίου πιθανόν ναού έστεκαν στην επιφάνεια του ιερού και τον κοσμούσαν μαζί με μερικές χριστιανικές εικόνες.
Κάπως έτσι είδαμε το στενό ιερό του ναού των Αγίων Ασωμάτων, του παλαιού χριστιανικού ναού που δημιουργήθηκε από τα ερείπια του αρχαίου ελληνικού μαντείου του Ποσειδώνα Ταιναρίου, το οποίο βρισκόταν λίγα μέτρα πιο κάτω, μέσα σε σπήλαιο.
Αποχαιρετώντας το ναό, αρχίσαμε να συζητάμε για το μυθικό εκείνο σπήλαιο, που ήταν και ο επόμενος προορισμός μας. Όταν το πρωτοείδαμε να αχνοφαίνεται κάτω από τους βράχους στους οποίους βαδίζαμε, αισθανθήκαμε τυχεροί, καθώς δεν υπήρχε στην περιοχή κανένα σημάδι που να μας οδηγεί κοντά του.
Έξω από την είσοδο του ημιφωτισμένου σπηλαίου υπήρχε χλωρίδα, η οποία δυσκόλευε, αλλά συνάμα ομόρφαινε τη μικρή διαδρομή για το εσωτερικό του. Αφού προχωρήσαμε μέσα στο σπήλαιο, καθίσαμε, και με ενδιαφέρον συζητήσαμε για θέματα σχετικά με τους μύθους και την ιστορία του χώρου.
«Εκατόν πενήντα στάδια μακριά από την Τευθρώνη απέχει το Ταίναρον, όπου υπάρχουν δύο λιμάνια, ο Αχίλειος και ο Ψαμαθούς, ενώ στην άκρη είναι ο ναός που μοιάζει με σπηλιά και έχει μπροστά του το άγαλμα του Ποσειδώνα. Μερικοί Έλληνες αναφέρουν πως από εδώ ανέβασε ο Ηρακλής τον Κέρβερο, μολονότι δεν υπήρχε υπόγειος δρόμος που να άρχιζε από τη σπηλιά, και κανείς δεν πίστευε πως αυτή χρησίμευε ως υπόγεια κατοικία θεών όπου μαζεύονταν οι ψυχές. Ο Εκαταίος ο Μιλήσιος λέγει πως στο Ταίναρον ανατράφηκε ένα τρομερό φίδι που ονομαζόταν σκύλος του ’δου, γιατί όποιον δάγκωνε, πέθαινε αμέσως. Αυτό το φίδι έφερε ο Ηρακλής στον Ευρυσθέα».
Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στο μεγάλο περιηγητή Παυσανία (Ελλάδος Περιήγησις), ο οποίος μέσω του έργου του Λακωνικά μάς διηγείται ότι τον καιρό που περπάτησε ο ίδιος στον τόπο αυτό, φτάνοντας στην είσοδο του μαντείου-σπηλαίου, υπήρχε άγαλμα του Ποσειδώνα, καθώς και άλλα αφιερώματα, μεταξύ των οποίων ένα χάλκινο άγαλμα του Αρίωνα που καθόταν επάνω σε δελφίνι.
Ο Παυσανίας ακόμη αναφέρει ότι στο ναό υπήρχε μία πηγή, η οποία σε παλαιότερα χρόνια θεωρούνταν από μόνη της ένα μικρό θαύμα, και λεγόταν πως, όταν κοιτούσε κανείς τα νερά της, έβλεπε λιμάνια και πλοία!
Υπάρχουν και άλλες μαρτυρίες όμως για τον παράξενο ναό, που και αυτές τον συσχετίζουν με τον 'Aδη, όπως η μαρτυρία του γεωγράφου Στράβωνα, ο οποίος πίστευε πως από μία σπηλιά που βρίσκεται κοντά στο ιερό του Ποσειδώνα στο Ταίναρο ανέβασε ο Ηρακλής από τα δώματα του 'Aδη το φοβερό, τρικέφαλο φύλακά του Κέρβερο κατ' εντολή του βασιλιά των Μυκηνών Ευρυσθέα.


Και ο Ορφέας όμως στα Αργοναυτικά αναφέρει ότι έχοντας εμπιστοσύνη στην κιθάρα του, την οποία θα χρησιμοποιούσε για να μαγέψει τους κατοίκους του Κάτω Κόσμου, κατέβηκε τη σκοτεινή οδό του Ταινάρου και μπήκε στο ανάκτορο του 'Aδη αναζητώντας τη νεκρή του σύζυγο.
Ο Πίνδαρος (Πιθιόνικος 4,44), όπως επίσης και ο Απολλόδωρος (Β, 5, 12), δέχονται ότι το Ταίναρο ήταν το «στόμιο για τον 'Aδη» από όπου κατέβηκε ο Ηρακλής, ενώ ο Οβίδιος (Μεταμορφώσεις Χ, στ 1-78) αναφέρει πως από το Ταίναρο οδηγήθηκε στον Κάτω Κόσμο ο Ορφέας, ο οποίος με τη λύρα του συγκίνησε τους πάντες!


Ιστορίες με Βρικόλακες & ’λλα Θαυμαστά
Οι παράξενοι θρύλοι και οι παραδόσεις της περιοχής σχετικά με το μαντείο του Ποσειδώνα -και όχι μόνο- είναι πολύ πιθανόν ότι δεν σταμάτησαν ποτέ να υπάρχουν, κάτι που σαφώς δεν είναι τυχαίο αν αναλογιστεί κανείς τη μεγάλη μυθολογία που μας άφησαν οι αρχαίοι για την περιοχή.
Αναφέρω μία από τις παραδόσεις (989) που διασώθηκαν μέσα στο χρόνο διαβάζοντάς τη από το υπέροχο βιβλίο του Νικόλαου Πολίτη Παραδόσεις ώστε να δούμε καθαρά ένα παράδειγμα για τη διαχρονικότητα αλλά και την τρομακτική φύση των θρύλων της περιοχής.
«Σε μια σπηλιά που 'ναι στον κάβο Ματαπά κατεβαίνει πολλές φορές ο Μιχαήλ Αρχάγγελος και βγαίνει τις ψυχές που τους εσυγχώρεσε ο Θεός τις αμαρτίες τους. ’λλοι πάλι λεν πως σ' αυτή τη σπηλιά μένουν βουρκόλακες, και ο Μιχαήλ ο Αρχάγγελος, όταν παρακαλεστούν σ' αυτόν οι άνθρωποι, πηγαίνει και τους ρίχνει από κει στα Τάρταρα για να γλιτώσει τον κόσμο».


Για ποιο λόγο όμως δημιουργήθηκε στους αρχαίους προγόνους μας η πεποίθηση ότι το συγκεκριμένο σπήλαιο έκρυβε μία μυστική είσοδο για τα παλάτια του 'Aδη, παρότι, ακόμη και σήμερα, εάν το επισκεφτεί κανείς θα διαπιστώσει εύκολα το μικρό του βάθος; Οι απαντήσεις σε τέτοιες ερωτήσεις δεν είναι καθόλου απλές. Ας αρκεστούμε προς το παρόν σε μια απάντηση, ίσως την πιο λογική:
Κατά την αρχαιότητα ο χώρος του σπηλαίου είχε τη λειτουργία νεκρομαντείου. Το μαντείο αυτό όπως αναφέρθηκε ήταν αφιερωμένο στον Ποσειδώνα, ο οποίος αρχικά λατρευόταν από τους Έλληνες ως υποχθόνιος θεός και κυρίαρχος του Κάτω Κόσμου. Το σπήλαιο του Ταινάρου λοιπόν, όπως και άλλοι πολλοί χώροι στην Ελλάδα με χθόνιες λατρείες, δεν άργησε να θεωρηθεί ως «κατάβαση» στον 'Aδη, και να αποτελέσει για τους αρχαίους την πρώτη ίσως πύλη για το υπόγειο βασίλειο του Πλούτωνα (το νεκρομαντείο του Ταινάρου ήταν πολύ πιθανόν το αρχαιότερο νεκρομαντείο στην Ελλάδα).
Ακόμη, στα δυτικά του μαντείου, στην απόκρημνη μεριά του λόφου (στην πίσω πλευρά του ακρωτηρίου), εάν έχει την αντοχή κάποιος να περπατήσει ως εκεί, υπάρχει μια σπηλιά που και αυτή διατηρεί τους θρύλους της και τους μοιράζεται με το σκοτεινό μαντείο του Ποσειδώνα.
Για να περάσει κανείς την είσοδο και να βρεθεί στο εσωτερικό του θα πρέπει να κάνει πρώτα μία σύντομη βουτιά στη θάλασσα και να περάσει κάτω από το βράχο ώστε να βρεθεί στη μόνη κεντρική αίθουσα στην οποία υπάρχουν μερικές λαξεμένες αναθηματικές κόγχες. Πολύ πιθανόν είναι πως και αυτό το σπήλαιο θεωρήθηκε τα παλαιά χρόνια από πολλούς ως η αληθινή είσοδος του Κάτω Κόσμου.


Η Παράξενη Διάσωση του Αρίωνα
Συμπληρώνοντας τώρα το κολλάζ με τους θρύλους από το Ταίναρο είναι σημαντικό να εξετάσουμε μία ακόμη όμορφη και αλλόκοτη ιστορία. Την ιστορία του Λέσβιου κιθαρωδού Αρίωνα, την οποία περιληπτικά θα σας αφηγηθώ...
Ταξιδεύοντας με κορινθιακό πλοίο προς την Ιταλία και τη Σικελία, ο Αρίων πληροφορήθηκε κάπου στα μέσα του πελάγους από τον καπετάνιο ότι οι ναύτες του καραβιού ήθελαν να τον σκοτώσουν.
Έτσι ο Αρίων, φορώντας την αγαπημένη του στολή μουσικών αγώνων, ζήτησε από τους ναύτες να ψάλλει ένα τελευταίο άσμα, την Πυθική ωδή. Έτσι κι έγινε, και καθώς ο Αρίων έψελνε, είδε την Πελοπόννησο να ξεπροβάλλει, και προτού του επιτεθούν οι ναύτες, πήδηξε μεμιάς στη θάλασσα για να σωθεί.
Για καλή του τύχη, τη στιγμή εκείνη στα νερά διάβαιναν δελφίνια που τελικά τον έσωσαν παίρνοντάς τον στη ράχη τους διαδοχικά σαν να ήταν για αυτά λειτούργημα, και κάνοντας διάφορους κύκλους στο νερό, τον απέθεσαν προσεκτικά στη θάλασσα, κοντά στο μαντείο του Ποσειδώνα.
Η ιστορία που σας αφηγήθηκα βρίσκεται ολόκληρη μέσα στα κείμενα των Ηρόδοτου (Ιστορία Α) και του Πλούταρχου (Συμπόσιο των Επτά Σοφών) και η διήγηση του περιστατικού φαίνεται πως ήταν του Αρίωνα. Το τελευταίο παράδοξο της ιστορίας είναι η παράξενη αναφορά του Γόργου, του αδερφού του γνωστού Κορίνθιου τυράννου Περίανδρου. Ο Γόργος διηγήθηκε την περιπέτεια του Αρίωνα στον αδερφό του όπως ο ίδιος τη βίωσε, καθώς είχε σταλεί στο Ταίναρο για να κάνει θυσία στον Ποσειδώνα.
Κάποια στιγμή, το τελευταίο από τα βράδια που έμεινε εκεί, είδε να έρχονται προς την ακτή τα δελφίνια που μετέφεραν τον Αρίωνα. Στην παράξενη αυτή περιγραφή του ο Γόργος μίλησε για κάτι που ξεχώριζε και επέπλεε, σαν ένας όγκος (ο Αρίων;), ενώ έμοιαζε σαν να ήταν πάνω σε κάποιο όχημα!


Nakos


πηγή: Οι πύλες του Άδη του Μίλτου Τσαπόγα

6 άνθρωποι που πέθαναν για να αποδείξουν ανόητες ιδέες.

Η ιστορία είναι γεμάτη από μεγάλους άνδρες και γυναίκες που έδωσαν την ζωή τους για ένα σκοπό στον οποίο πίστευαν. Ωστόσο δεν είναι όλοι οι λόγοι εξίσου σοβαροί. Υπάρχουν και κάποιοι που έδωσαν την ζωή τους κυριολεκτικά μάταια. Νο. 6 : Franz Reichelt

Τι προσπάθησε να αποδείξει : Ότι ήταν απίθανος εφευρέτης και ότι ο νόμος της βαρύτητας δεν επιδρά επάνω του. Η μέθοδος : Ράφτης στο επάγγελμα, οραματίστηκε την δημιουργία ενός ενδύματος που θα επέτρεπε το άτομο που το φοράει να πηδήξει από μεγάλο ύψος και να προσγειωθεί στο έδαφος με ασφάλεια. Τι απέδειξε στην πράξη : Την νευτώνεια θεωρία για την βαρύτητα. Συγκεκριμένα το " αλεξίπτωτο παλτό " που δημιούργησε, δοκιμάστηκε από τον ίδιο το 1912, πηδώντας από τον πύργο του Άιφελ μπροστά σε συγκεντρωμένο πλήθος. Μπορείτε να καταλάβετε τι ακολούθησε.

Νο. 5 : Bando Mitsugoro VIII

Τι προσπάθησε να αποδείξει : Ότι είχε ανοσία στο δηλητήριο. Η μέθοδος : Ο Bando Mitsugoro ήταν ένας Ιάπωνας καλλιτέχνης Kabuki, τόσο καλός που χαρακτηρίστηκε ως "εν ζωή εθνικός θησαυρός" από την Ιαπωνική κυβέρνηση. Στις 16 Ιανουαρίου 1975, πήγε σε ένα εστιατόριο με φίλους του και παράγγειλε τέσσερα συκώτια fugu. Το fugu είναι ψάρι τάξης plectognathi γνωστό για την τοξικότητα του. Σκοπός του καλλιτέχνη ήταν να αποδείξει στους φίλους του την ανοσία που έχει στο δηλητήριο του ψαριού τρώγοντας τέσσερις φορές την ποσότητα που μπορεί να αντέξει ένα φυσιολογικό άτομο Τι απέδειξε στην πράξη : Ότι δεν είχε ανοσία. Επτά ώρες αφού κατανάλωσε τα συκώτια, πέθανε. Σύμφωνα με τους ειδικούς, είχε παραλύσει και δεν μπορούσε να μιλήσει ή να κινηθεί για ένα διάστημα αλλά διατηρούσε την επαφή με το περιβάλλον του. Στη συνέχεια άρχισε να δυσκολεύεται στην αναπνοή μέχρι που στο τέλος πέθανε από ασφυξία.

Νο. 4 : Garry Hoy

Τι προσπάθησε να αποδείξει : Ότι το τζάμι στο γραφείο του είναι άθραυστο. Η μέθοδος : Ο Garry Hoy ήταν δικηγόρος από το Τορόντο του Καναδά, θα αποδείκνυε ότι το τζάμι του γραφείου του που βρισκόταν στον 24ο όροφο ήταν άθραυστο πέφτοντας πάνω του με δύναμη και απαράμιλλο θάρρος. Τι απέδειξε : Όπως καταλάβατε, έπεσε επάνω στο τζάμι και φυσικά οδηγήθηκε στο θάνατο. Το παράδοξο σε αυτήν την περίπτωση είναι ότι το παράθυρο δεν έσπασε με την πρώτη, δίνοντας του την ευκαιρία να το ξανασκεφτεί. Και το ακόμη ποιο παράδοξο είναι ότι δεν ήταν το τζάμι που έσπασε αλλά το πλαίσιο που το συγκρατούσε έφυγε από την θέση του. Με λίγα λόγια, ο Garry απέδειξε τελικά την θεωρία του.

No. 3 : Jeff Dailey και Peter Burkowski

Τι προσπάθησαν να αποδείξουν: Ότι βρισκόντουσαν στην κορυφή των βίντεο παιχνιδιών της δεκαετίας του 80.

Η μέθοδος : Οι Jeff Dailey και Peter Burkowski ήταν έφηβοι και φανατικοί του παιχνιδιού "Berzerk" στο οποίο οι παίκτες έλεγχαν μια φιγούρα τοποθετημένη σε ένα λαβύρινθο που έβριθε από εχθρούς σε μορφή ρομπότ. Οι δύο έφηβοι είχαν αποκτήσει με τον καιρό μια εμμονή με το παιχνίδι που τους ωθούσε στα άκρα μέρα με την μέρα προσπαθώντας να αποδείξουν ότι ήταν οι καλύτεροι παίκτες. Τι απέδειξαν : Αν δεν είσαι σε καλή φυσική κατάσταση, ακόμη και ένα βιντεοπαιχνίδι μπορεί να αποδειχθεί extreme sport. To 1981, o Jeff Dailey πέθανε από καρδιακή προσβολή αφού είχε πετύχει το απίστευτο score των 16.660 πόντων. Ένα χρόνο αργότερα, ο Peter Burkowski κατάφερε δύο παρόμοια high scores και στην συνέχεια πέθανε από καρδιακή ανακοπή και αυτός.

Νο. 2 : Jennifer Strange

Τι προσπάθησε να αποδείξει : Ότι μπορεί να πιει μεγάλη ποσότητα νερού χωρίς να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα.

Η Μέθοδος : Η Jennifer ήταν μια 28χρονη γυναίκα και μητέρα τριών παιδιών από την Καλιφόρνια. Το 2007 ο ραδιοφωνικός σταθμός KDND 107.9 διεξήγαγε έναν διαγωνισμό στον οποίο οι συμμετέχοντες θα έπρεπε να καταναλώσουν όσο μεγαλύτερη ποσότητα νερού μπορούσαν χωρίς να κατουρήσουν. Το βραβείο ήταν ένα Nintendo Wii. Τι απέδειξε : Πιστοποίησε την ύπαρξη μιας ιατρικής κατάστασης γνωστής ως "μέθη νερού" που προκαλείται όταν ληφθούν μεγάλες ποσότητες υγρών προκαλώντας θανάσιμη διαταραχή στην ισορροπία των ηλεκτρολυτών του εγκεφάλου.

Νο. 1 : Christopher McCandless

Τι προσπάθησε να αποδείξει : Ότι δεν είχε ανάγκη των ανέσεων της σύγχρονης ζωής. Η Μέθοδος : Ο Christopher McCandless αποφάσισε να αφήσει την οικογένεια του και κάθε τι που θύμιζε ανθρώπινο πολιτισμό και να ζήσει στην άγρια φύση της Αλάσκα έχοντας μαζί του ελάχιστο εξοπλισμό. Τι απέδειξε : Παρά το γεγονός ότι έχει γυριστεί ταινία που περιγράφει την πορεία του προς την άγρια φύση βασισμένη στο ημερολόγιο του και η οποία μας γεμίζει έντονα συναισθήματα για τον ιδεαλιστή νεαρό, πολλοί κάτοικοι της Αλάσκα πιστεύουν ότι ήταν αρκετά ανόητος να ξεκινήσει κάτι τέτοιο χωρίς τις απαιτούμενες ικανότητες και τον κατάλληλο εξοπλισμό όπως για παράδειγμα ένα χάρτη και μια πυξίδα.