Οι αμμόλοφοι που αλλάζουν όψη (Κυανή Ακτή, Έλος Λακωνίας - Μάρτιος)

 Τα χρόνια περνούν και αυτό είναι το φυσιολογικό σε έναν χρόνο που κυλά χωρίς σταματημό. Μέσα σε αυτά τα χρόνια βλέπουμε ,ακούμε και νιώθουμε.  Άσχημα,αδιάφορα,όμορφα,καταπληκτικά,υπέροχα. Εγώ μέσα από εδώ προσπαθώ να παρουσιάζω τα όμορφα μου, τα καταπληκτικά και τα υπέροχα.Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος που το κάνω, ίσως το κάνω γιατί νιώθω πως συντονίζομαι με ανθρώπους που σκέφτονται κάπως παρόμοια. Οπότε κάπως έτσι ξεκίνησα να μοιράζομαι κάποιες σκέψεις μου η μάλλον πιο σωστά θα ακουγόταν κάποιες φανταστικές σκέψεις μου.   Σημαντικό για εμένα όλα αυτά τα χρόνια είναι η σχεδόν καθημερινή παρουσία μου στις εκβολές και τα παράλια γύρω από τον ποταμό Ευρώτα. Μου αρέσει η φύση και η ομορφιά της οπουδήποτε κι αν την συναντήσω. Όμως ειδικά με αυτήν την περιοχή είναι άλλη η σύνδεση που υπάρχει. Είμαι από αυτούς που δεν πιστεύουν πως υπάρχει παράδεισος και κόλαση μετά το τέλος της ζωής. Βασικά θεωρώ πως δεν υπάρχει τίποτα, απλά ένα τέλος. (Δεν έχει να κάνει με θρησκείες αυτή η προσωπική μου άποψη.) Απεναντίας πιστεύω σε αυτό που ζω και που έχω ως τώρα ζήσει. Υπάρχουν στιγμές που θεωρώ πως ζω ήδη στον παράδεισο, όπως και στιγμές που νιώθω την κόλαση γύρω μου. 

Μάρτιος στην υπέροχη Κυανή Ακτή μου,δεν είναι μόνο ''μου'' φυσικά. Όμως νιώθω απίστευτη αγάπη για αυτήν την περιοχή. Μου αρέσουν οι αμμόλοφοι που αλλάζουν όψη  ανάλογα την εποχή, Μπορώ να μείνω ώρες να κοιτάζω τα χρώματα καθώς αλλάζουν αποχρώσεις σε θάλασσα και ουρανό. Μου αρέσει να ''δίνω ζωή'' στα κούτσουρα που ξεβράστηκαν στην ασημί παραλία. Την ώρα που φεύγει ο ήλιος ανάλογα το σημείο που θα τα δεις αυτά θα σου φανερωθούν. Μάρτιος και γέμισαν οι αμμόλοφοι χρώματα. Ψηλά τα σύννεφα περνούν ασταμάτητα, και εγώ μαγεμένος θεατής αυτής της εξέλιξης. Λυπάμαι που  δεν μεταφέρεται το συναίσθημα αυτό σκέφτηκα μόλις τώρα. 

Νίκος Ταμβακολόγος, Έλος Λακωνίας (2022)

Σκιές στον βράχο ''Χύτρα Κύθηρα''

Όσοι έχετε επισκεφτεί τα Κύθηρα θα έχετε δει Νότια στο βάθος έναν μεγάλο βράχο. Έχει όνομα, είναι η βραχονησίδα Χύτρα η Αυγό. Όσοι λοιπόν έχετε ταξιδέψει στο υπέροχο νησί των Κυθήρων ίσως έχετε επισκεφτεί την χύτρα, οπότε θα γνωρίζεται και τον Κάπτεν Σπύρο. Για όσους από εσάς είναι στα σχέδιά σας ένα ταξίδι στα Κύθηρα να αναζητήσετε στο λιμάνι στο Καψάλι τον Κάπτεν Σπύρο Κασιμάτη. Ο Σπύρος έχει το σκάφος και πραγματοποιεί μετάβαση προς την Χύτρα(και όχι μόνο) .Σε αυτό το σημείο θα σας πω μονάχα ένα. Μην κάνετε το λάθος και φύγετε από το νησί χωρίς να επισκεφτείτε με τον Κάπτεν Σπύρο τον βράχο. Αυτές τις 2 περίπου ώρες που θα διαρκέσει θα τις θυμάστε όλη σας την ζωή. Δεν θα πω απολύτως τίποτε άλλο για να το ζήσετε όλο αυτό, χωρίς να γνωρίζετε τίποτα εκ των προτέρων. 

Όσο για εμένα.. 

Λίγες μέρες αφότου άφησα πίσω μου το νησί και βρίσκομαι καθισμένος  μπροστά από μια οθόνη και βλέπω μια εικόνα που τράβηξα από μακριά την βραχονησίδα. Βράδιασε.. Τα μάτια μου κλείνουν εδώ και ώρα. Κουράστηκαν να μένουν ανοιχτά και έκλεισαν. Τελευταία εικόνα ένα μισογεμάτο ποτήρι με κόκκινο κρασί επάνω στο γραφείο. Ξαφνικά ένιωθα άυλος σαν το τίποτα. Ένιωσα να με καταπίνει η οθόνη και να ίπταμαι μέσα στο φόντο της εικόνας. Μιας εικόνας που άρχισε να αλλάζει. Η ηρεμία και η γαλήνη χάθηκαν. Ο αέρας λυσσομανούσε μες στο σκοτάδι και με σκορπούσε από δω κι από κει. Τα κύματα τεράστια προσπαθούσαν να φτάσουν κάτι από εμένα και να με βυθίσουν στο χάος. Κάποιες σταγόνες έφταναν και προσπαθούσαν να εξανεμίσουν την αόρατη, άυλη ύπαρξή μου. Δεν τα κατάφεραν. Πλησίασα στον τεράστιο βράχο, έφτασα από πάνω ,προσπέρασα και στάθηκα. Κάπου μακριά και πίσω σε εκείνο το δωμάτιο, ένα σώμα ακίνητο μπροστά σε μια οθόνη ... Νιώθω τους δυνατούς χτύπους της καρδιάς, μιας καρδιάς που κοντεύει να σπάσει από την ένταση αυτού του σκηνικού. Έφτασα να αιωρούμαι χαμηλότερα κι έδωσα μια και βρέθηκα στα σωθικά του βράχου περνώντας απ την πύλη που βρίσκεται Νότια του. Η σπηλιά.  Σκοτάδι. Μόνο σκοτάδι. Απόλυτο σκοτάδι. Τίποτα δεν θύμιζε εκείνη την ηλιόλουστη μέρα. Τα κύματα τεράστια, με ορμή προσπαθούσαν να ξεσκίσουν τα σπλάχνα της. Τα άκουγα μες στο σκοτάδι να βογκούν και να ξεψυχάνε χτυπώντας επάνω της. Δυο λαμπιρίζοντα μάτια είδα να βγαίνουν απ το σκοτεινό βάθος, απ την πέρα σπηλιά. Κι άλλα δυο, κι άλλα, και περισσότερα. Γέμισε η σπηλιά με λαμπιρίζοντα μάτια, και σκιές. Σκιές στο απόλυτο σκοτάδι; Δεν φαίνονταν αλλά ήταν εκεί. Μπορώ να ορκιστώ για αυτό. Πιστοί φρουροί του βράχου των μυστικών και του μυστηρίου. Ήρθε ο αέρας και με πήρε, με σήκωσε πάλι ψηλά. Είδα τις σκιές να βγαίνουν και να ανεβαίνουν στην κορυφή. Γέμισε η κορυφή με σκιές. Εκατοντάδες λαμπιρίσματα επάνω στην βραχονησίδα, κι ενα λιβάδι κατακίτρινο, αθάνατο μέσα στην σκοτεινιά του. ''Sempre viva''

Ο Αμμόλοφος στο σημείο Μηδέν

 

Πρόλαβα και κρύφτηκα πίσω από τον αμμόλοφο στο σημείο μηδέν. Προσπάθησα να πνίξω την ανάσα μου στον πνεύμονα καθώς εκείνη πάσχιζε να βγει στην ατμόσφαιρα μαζί με την παρέα της. Μια σταγόνα ιδρώτα ξεκίνησε απ το μέτωπο μου, κοντοστάθηκε στην άκρη του ματιού και ήταν έτοιμη να προβεί στο απονενοημένο διάβημα. Στο βάθος εκείνο πλησίαζε  γρήγορα και έμοιαζε να αιωρείτο ξυστά πάνω από το νερό. Ξένο κι απόκοσμο για τον κόσμο της λογικής. Ένας εισβολέας που εκμεταλλεύτηκε το κενό ασφαλείας του υπέρτατου μυαλού σπάζοντας το φράγμα της φαντασίας, περνώντας από την μια πλευρά στην άλλη. Το σαγόνι μου είχε θαφτεί σχεδόν στην άμμο, στον εγκέφαλο μου γίνονταν μια μάχη φόβου - θάρρους για να κρατηθούν τα μάτια ανοιχτά η κλειστά. Δύσκολα θα έβγαζες νικητή. Με τα μάτια μισόκλειστα το είδα που είχε βγει στην αμμουδιά μπροστά απ τον αμμόλοφο στο σημείο μηδέν. Επάνω στην ράχη του είχε καθίσει ένα όρνεο. Εκείνο έκανε βήματα με τα 2 μοναδικά πόδια που είχε μπροστά και το πίσω μέρος του ακολουθούσε, γλιστρούσε σαν φίδι στην άμμο. Ο λαιμός με εκείνη την πελώρια δαγκάνα έκαναν σπασμωδικές ακανόνιστες κινήσεις. Ξαφνικά ο φόβος στο μυαλό μου ζητωκραύγασε και με μιάς τα μάτια μου έκλεισαν. Μια σπίθα θάρρους και λογικής προσπάθησαν να σηκώσουν τα βλέφαρα, αλλά ο φόβος δυνατός, έπνιξε την λογική και ελευθέρωσε την φαντασία. Τα μάτια άνοιξαν διάπλατα για να με αναγκάσουν να δω την φανταστική αλήθεια της άλλης πλευράς. Εκείνο πλέον με κοιτούσε, δεν έβλεπα τα μάτια του, δεν ξέρω καν αν είχε, αλλά τα ένιωθα καρφωμένα επάνω μου. Σηκώθηκα όρθιος στον αμμόλοφο στο σημείο μηδέν, έκλεισα τα μάτια σφιχτά και εισέπνευσα μια τεράστια ποσότητα νοτισμένου με αλάτι αέρα. Σήκωσα το κεφάλι ψηλά συνεχίζοντας να έχω κλειστά τα μάτια και ξεκίνησα επίθεση στον εγκέφαλό μου με μπροστάρα την λογική, της από εδώ πλευράς. Η Λογική άρχισε να κυριεύει την φαντασία. Με τα μάτια κλειστά είδα στο βάθος της θάλασσας να ανοίγει μια δίνη, τρομακτική και να ρουφάει εκείνο το πλάσμα μέσα της πετώντας το στην άγνωστη άλλη πλευρά. Η λογική συνέχισε μέχρι ωσότου κατάφερε να περιορίσει την φαντασία στο μέγεθος μιας μόνο κόκκου άμμου. Χρυσής άμμου. Κατεβάζοντας το κεφάλι άνοιγα ταυτόχρονα τα μάτια. Στάθηκα κοιτάζοντας ότι είχε απομείνει, και δεν είχε απομείνει τίποτα. Λίγα σύννεφα που ταξίδευαν γαλήνια, λίγα χρώματα πριν πέσει η νυχτιά κι ένας μικρός κυματισμός της θάλασσας. Τους γύρισα την πλάτη και άρχισα να κατεβαίνω από τον αμμόλοφο στο σημείο μηδέν παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής. Λίγες ώρες αργότερα , ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου σήκωσα το χέρι και έκλεισα τον διακόπτη που κρέμονταν στον παγωμένο τοίχο. Έκλεισα τα μάτια. Σκοτάδι..

Ένιωσα τα μάτια μου να γυρίζουν τούμπα προς τα μέσα αναζητώντας, ψάχνοντας κάτι να δουν. Διαπέρασαν κάθε εγκεφαλικό κύτταρο και εκεί, σε μια σκοτεινή και άδεια πλευρά είδαν κάτι να λαμπυρίζει μες στο σκοτάδι. Μια τόσο μικρή λάμψη όσο ένας κόκκος άμμου. Ένας χρυσός κόκκος άμμου.

Έτοιμος να εκραγεί και να  κατασπάραξει κάθε λογική που θα προσπαθήσει να γίνει κατεστημένο. 

Παγωμένη ανάσα του χειμώνα

 Ιανουάριος 2022 Ώρα 17:23

Έβγαλα τα παπούτσια και πάτησα στο παγωμένο νερό της θάλασσας. Περπατούσα από την Κυανή ακτή προς τις εκβολές του Ευρώτα και κάθε τόσο σταματούσα και θαύμαζα το πέλαγος μακριά, τα χρώματα που εκείνες τις ώρες αλλάζουν ραγδαία. Μετά έπαιρνα μια τεράστια παγωμένη ανάσα μέχρι να ζαλιστώ, άνοιγα τα μάτια και συνέχιζα. Πόση ηρεμία και τι ομορφιά. Τι τύχη.. Τα ακουστικά στα αυτιά μου έπαιζαν χαμηλά το https://youtu.be/3f3KhR5oDC4 χαμηλά για να μπερδεύεται η μουσική με το κύμα.. 

Η Ευαγγελία της Αγίας Ειρήνης στον Καβομαλιά

 Καλησπέρα σας.

Με το παντζούρι ανοιχτό και βλέποντας μες στην κρύα αυτή βραδιά τα μακρινά φώτα από τα γύρω χωριά να τρεμοπαίζουν θέλησα να καθίσω να γράψω δυο λόγια για ένα ακόμη καταπληκτικό σημείο εδώ στην Νότια Λακωνία το οποίο επισκέφτηκα τον περασμένο Απρίλιο. 

Οπότε έφτιαξα μια κούπα ελληνικό καφεδάκι και άντε να ξαναβρεθώ νοερά εκεί στα Νότια.

Όπως συνηθίζω την απόφαση να πάω κάπου την πήρα εντελώς ξαφνικά. (Δεν το προτείνω)

Μεσημέρι ώρα φαγητού και μπήκα μες στο αυτοκίνητο με το δίλημμα αν θα πάω προς Μάνη η προς Νεάπολη.

Τελικά έκανα προς Νεάπολη..

Επέλεξα η διαδρομή μου να είναι κοντά στην θάλασσα ,οπότε σταματούσα κάθε τόσο για να φωτογραφήσω κάποιο χωριουδάκι η ότι μου τραβούσε την προσοχή. Στην Ελιά , στην χαρακιά και στο αγαπημένο μου εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας και έπειτα στον Αρχάγγελο και σε διάφορα άλλα σημεία.

Έφτασα στην Νεάπολη αργά το μεσημέρι και αφού έκανα μια γρήγορη στάση για να πάρω καφέ σε ένα από τα παραλιακά μαγαζάκια της, συνέχισα προς τον προορισμό μου. Στο Νοτιότερο σημείο.

Αφού πέρασα υπέροχα χωριά και οικισμούς έφτασα στο Γεωπάρκο του Αγίου Νικολάου (στο απολιθωμένο δάσος).

Άφησα το αυτοκίνητό μου στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας. Θα μπορούσα να πάω λίγο παρακάτω αλλά είδα τον χωμάτινο δρόμο λίγο ''φαγωμένο'' και φοβήθηκα μην γίνει ζημιά στο αυτοκίνητο.

Όπως έχω ξαναγράψει σε άλλη ανάρτηση όπου είχα επισκεφτεί ξανα το σημείο ,για να φτάσει κάποιος εκεί θα πρέπει να διασχίσει κάποια χιλιόμετρα χωματόδρομου. Γενικά είναι καλός ο δρόμος.

Ξεκίνησα με τα πόδια από το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας και πέρασα το ξύλινο κιόσκι με κατεύθυνση για το μονοπάτι που θα με οδηγούσε στα εκκλησάκια της Αγίας Ειρήνης και του Αγίου Γεωργίου.

Σε αυτό το σημείο να πω ότι λόγω της περασμένης ώρας θα έπρεπε να πάω με το αυτοκίνητό μου λίγα χιλιόμετρα παρακάτω μέχρι την αρχή του μονοπατιού, απλά φοβήθηκα να μην γίνει όπως έγραψα παραπάνω ζημιά στο αυτοκίνητο,απ την άλλη όπως διαπίστωσα μετά ίσως να μπορούσα να πάω, με μεγάλη προσοχή βέβαια.

Φορτωμένος με κάμερα, φωτογραφική ,τρίποδα και ένα μικρό σακίδιο με νερό και λίγα φρούτα και σε συνδυασμό ότι πήγαινα σε πολύ γρήγορο ρυθμό θα πρέπει να πω πως ήταν η ποιο κουραστική εξόρμηση που έχω κάνει. Βέβαια εχω βάλει και ορισμένα κιλά, είχα και καιρό να κάνω κάτι ανάλογο, οπότε όλα μαζί έπαιξαν ρόλο.

Το μονοπάτι έχει αρκετές δυσκολίες. Είχε αρκετά ανηφορικά σημεία, όπως και κάποια σημεία με χαλίκι που είχε παρασυρθεί απ τις βροχές και ήθελε προσοχή. Δεν συνάντησα κανέναν στο πήγαινε ,ήμουν ολομόναχος.. Η διαδρομή μου συνολικά από το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας ήταν γύρω στα 11 χιλιόμετρα περπάτημα να πάω και να επιστρέψω.(Σύμφωνα με τον gps tracker). Έφτασα 5:30 το απόγευμα στην Αγία Ειρήνη και αφού πήρα μια μεγάλη ανάσα και ξεφύσηξα για να φύγει η ένταση ''χάζεψα'' με την ομορφιά. Πλοία περνούσαν στα ανοιχτά και ένιωθα υπέροχα που μόλις είχα φτάσει στον προορισμό μου. 

Η έκπληξη βέβαια ακολούθησε αμέσως μετά μιας και κάτω από την σκιά ενός δέντρου κάθονταν 3 κοπέλες πίνοντας καφεδάκι και οι οποίες με καλωσόρισαν. 

Η έκπληξη μου μάλιστα έγινε μεγαλύτερη όταν η μια, η Ευαγγελία συγκεκριμένα που είπε ότι ήταν εκεί όλο τον χειμώνα. Υπάρχει το εκκλησάκι της Αγίας Ειρήνης και πλάι υπάρχουν 2 κελιά όπου στο ένα έμενε η Ευαγγελία. Τι να περιγράψω από αυτήν την εμπειρία μου, τον θαυμασμό μου για αυτήν την κοπέλα??Την άγρια ομορφιά και μοναξιά του τοπίου? Φυσικά εκεί δεν υπάρχει ρεύμα ούτε σήμα κινητών τηλεφώνων ούτε τίποτα.. Μιλάμε για την άγρια ομορφιά στην άκρη του Καβομαλιά. Σε λίγο θα άρχιζε να βραδιάζει και ψιχάλιζε και εγω είχα να κάνω μια πολύ γρήγορη κουραστική διαδρομή, αυτήν της επιστροφής.. Άναψα κεράκια στο πανέμορφο εκκλησάκι (θα δείτε φωτογραφίες). Και έπειτα περπάτησα λίγο παραπέρα για να βρεθώ στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου όπου και είναι κυριολεκτικά επάνω στα βράχια, στο τέρμα, δεν έχει παραπέρα... 

Και τα 2 εκκλησάκια είναι καταπληκτικά, η δε τοποθεσία απίστευτη.

Επέστρεψα στην Αγία Ειρήνη όπου η Ευαγγελία έκλεινε το εκκλησάκι για να μαζευτεί σιγά σιγά στο κελί της. Ξέχασα να αναφέρω ότι οι άλλες 2 κοπέλες όταν έφτασα εγω μετά από 5 λεπτά έφυγαν μιας και ήταν αρκετή ώρα εκεί (ήταν από την Νεάπολη) και γνώριζαν την Ευαγγελία. Προσφέρθηκαν μάλιστα να με περιμένουν μετά το μονοπάτι ώστε να με πάρουν με το αυτοκίνητό τους μέχρι εκεί που είχα αφήσει το δικό μου,(θα γλύτωνα κοντά 3 χιλιόμετρα) όμως μόλις είχα φτάσει στα εκκλησάκια, οπότε τις ευχαρίστησα και είπα πως αν δεν τις προφτάσω να φύγουν.. Μετά συζήτησα για λίγο με την Ευαγγελία η οποία ξεχείλιζε από καλοσύνη και προσφέρθηκε να μου φτιάξει καφέ. Η Ευαγγελία μου είπε πως έμενε εκεί τους τελευταίους 5 μήνες, πραγματικά το σκεφτόμουν στον γυρισμό και αναρωτιόμουν πως μπορεί.. Κι όμως όταν κάποιος έχει πίστη, θέληση και αναζητά την γαλήνη της ψυχής του μπορεί. Ρεύμα είπαμε δεν υπάρχει, το μαγείρεμα γίνετε έξω σε τσουκάλι με ξύλα η στην ξυλόσομπα. Ψυγείο φυσικά δεν υπάρχει οπότε επιλέγει τρόφιμα που αντέχουν εκτός ψυγείου. Τις προμήθειες του μήνα η κάθε 15 μέρες τις πηγαίνει κάποιος με βάρκα από κάτω και κατεβαίνει και τις κουβαλά σιγά σιγά.

Όποιος έχει πάει εκεί γνωρίζει η έχει ακούσει τι συνθήκες επικρατούν κατά την διάρκεια του χειμώνα. Είχα δει κάποτε ένα βιντεάκι από έναν άντρα του πολεμικού ναυτικού που ήταν παραδίπλα στον φάρο του Καβομαλιά (στον οποίο έχω πάει, πηγαίνεις από άλλο μονοπάτι) και έλεγε πως το βράδυ πίστευε πως ο αέρας θα σηκώσει τον φάρο και θα τον πάρει μέσα στην θάλασσα..

Μια κρύα νύχτα σαν κι αυτή με θυελλώδεις ανέμους και τους ουρανούς έτοιμους να ανοίξουν, το μυαλό μου πήγε εκεί. 

Να αναφέρω για το τέλος ότι αν θελήσετε να περπατήσετε το μονοπάτι κάποια στιγμή καλό θα είναι να πάτε με παρέα. Κατά την επιστροφή σε κάποιο κατηφορικό σημείο με χαλίκι και πέτρες μου γύρισε το πόδι γιατί πήγαινα πολύ γρήγορα  και από εκει και πέρα δυσκόλεψε η επιστροφή μου. Και μην ξεχνάτε ότι δεν υπήρχε και σήμα κινητής τηλεφωνίας. Οπότε το ιδανικό είναι με παρέα. Τώρα αν είστε σαν εμένα που μου αρέσει να πηγαίνω μόνος, θέλει μεγάλη προσοχή και με δική σας ευθύνη..

 

Ταξίδι στον Γέρακα Λακωνίας (βίντεο) Travel in Gerakas Laconia, Greece (Video)

Και το ταξίδι στις ομορφιές της Νοτίου Λακωνίας συνεχίζεται.
Αυτήν την φορά πάμε στην πανέμορφη περιοχή του Γέρακα Λακωνίας.
Όπως πάντα το Βίντεο είναι υψηλής ανάλυσης οπότε
επιλέγουμε HD.
Of the upcoming video...
The Voice Of Sea (Nikos Tamvakologos)
Gerakas Laconias
Greece 2016

THE VOICE OF SEA ''Δημήτριος'' Ναυάγιο - Περιοχή Βαλτάκι Λακωνίας

Καράβι , Ναυάγιο, Βαλτάκι, Γλυφάδα ... όπως και να το πεις ''μέσα θα πέσεις''..

Το καράβι πρίν το Γύθειο λίγο παραπέρα από τα τρίνησα   εδώ στην Νότιο Λακωνία αυτό το λαθραίο τσιγαράδικο όπως λένε που μια φουρτουνιασμένη μέρα κατέληξε ακυβέρνητο σαν πλοίο 

φάντασμα να αφήσει το κουφάρι του σε αυτήν την πολύ ωραία αμμουδιά..

Στο πέρασμα των χρόνων ο Δημήτριος(το όνομά του) φωτογραφήθηκε όσο κανένα άλλο 

θέαμα εδώ στην περιοχή..Βίντεο, διαφημίσεις και πολλά άλλα..

Και εγώ το έχω φωτογραφίσει όμως ήθελα και κάτι με περισσότερο ζωή..

Οπότε ένα δείγμα από πλάνα που τράβηξα την Δευτέρα 8 Φλεβάρη του 2016.

THE VOICE OF SEA λοιπόν και δείτε ένα μικρό απόσπασμα ..