2021/03/31

Παράταση προθεσμίας πληρωμής της ειδικής ασφαλιστικής εισφοράς ΕΛΓΑ

 ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 31 Μαρτίου 2021

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Παράταση προθεσμίας για πληρωμή της ειδικής ασφαλιστικής εισφοράς

 Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, κ. Σπήλιος Λιβανός,  κατόπιν συνεργασίας που είχε με τον πρόεδρο του ΕΛΓΑ κ. Ανδρέα Λυκουρέντζο, αποφάσισε να δοθεί τρίμηνη παράταση, μέχρι την 30η Ιουνίου 2021, της πληρωμής της ειδικής ασφαλιστικής εισφοράς στον ΕΛΓΑ των γεωργών και κτηνοτρόφων οι οποίοι δεν έχουν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις τους μέχρι της 31ης Μαρτίου, όπως αρχικά είχε οριστεί.



2021/01/26

Η Ευαγγελία της Αγίας Ειρήνης στον Καβομαλιά

 Καλησπέρα σας.

Με το παντζούρι ανοιχτό και βλέποντας μες στην κρύα αυτή βραδιά τα μακρινά φώτα από τα γύρω χωριά να τρεμοπαίζουν θέλησα να καθίσω να γράψω δυο λόγια για ένα ακόμη καταπληκτικό σημείο εδώ στην Νότια Λακωνία το οποίο επισκέφτηκα τον περασμένο Απρίλιο. 
Οπότε έφτιαξα μια κούπα ελληνικό καφεδάκι και άντε να ξαναβρεθώ νοερά εκεί στα Νότια.
Όπως συνηθίζω την απόφαση να πάω κάπου την πήρα εντελώς ξαφνικά. (Δεν το προτείνω)
Μεσημέρι ώρα φαγητού και μπήκα μες στο αυτοκίνητο με το δίλημμα αν θα πάω προς Μάνη η προς Νεάπολη.
Τελικά έκανα προς Νεάπολη..
Επέλεξα η διαδρομή μου να είναι κοντά στην θάλασσα ,οπότε σταματούσα κάθε τόσο για να φωτογραφήσω κάποιο χωριουδάκι η ότι μου τραβούσε την προσοχή. Στην Ελιά , στην χαρακιά και στο αγαπημένο μου εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας και έπειτα στον Αρχάγγελο και σε διάφορα άλλα σημεία.
Έφτασα στην Νεάπολη αργά το μεσημέρι και αφού έκανα μια γρήγορη στάση για να πάρω καφέ σε ένα από τα παραλιακά μαγαζάκια της, συνέχισα προς τον προορισμό μου. Στο Νοτιότερο σημείο.
Αφού πέρασα υπέροχα χωριά και οικισμούς έφτασα στο Γεωπάρκο του Αγίου Νικολάου (στο απολιθωμένο δάσος).
Άφησα το αυτοκίνητό μου στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας. Θα μπορούσα να πάω λίγο παρακάτω αλλά είδα τον χωμάτινο δρόμο λίγο ''φαγωμένο'' και φοβήθηκα μην γίνει ζημιά στο αυτοκίνητο.
Όπως έχω ξαναγράψει σε άλλη ανάρτηση όπου είχα επισκεφτεί ξανα το σημείο ,για να φτάσει κάποιος εκεί θα πρέπει να διασχίσει κάποια χιλιόμετρα χωματόδρομου. Γενικά είναι καλός ο δρόμος.
Ξεκίνησα με τα πόδια από το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας και πέρασα το ξύλινο κιόσκι με κατεύθυνση για το μονοπάτι που θα με οδηγούσε στα εκκλησάκια της Αγίας Ειρήνης και του Αγίου Γεωργίου.
Σε αυτό το σημείο να πω ότι λόγω της περασμένης ώρας θα έπρεπε να πάω με το αυτοκίνητό μου λίγα χιλιόμετρα παρακάτω μέχρι την αρχή του μονοπατιού, απλά φοβήθηκα να μην γίνει όπως έγραψα παραπάνω ζημιά στο αυτοκίνητο,απ την άλλη όπως διαπίστωσα μετά ίσως να μπορούσα να πάω, με μεγάλη προσοχή βέβαια.
Φορτωμένος με κάμερα, φωτογραφική ,τρίποδα και ένα μικρό σακίδιο με νερό και λίγα φρούτα και σε συνδυασμό ότι πήγαινα σε πολύ γρήγορο ρυθμό θα πρέπει να πω πως ήταν η ποιο κουραστική εξόρμηση που έχω κάνει. Βέβαια εχω βάλει και ορισμένα κιλά, είχα και καιρό να κάνω κάτι ανάλογο, οπότε όλα μαζί έπαιξαν ρόλο.
Το μονοπάτι έχει αρκετές δυσκολίες. Είχε αρκετά ανηφορικά σημεία, όπως και κάποια σημεία με χαλίκι που είχε παρασυρθεί απ τις βροχές και ήθελε προσοχή. Δεν συνάντησα κανέναν στο πήγαινε ,ήμουν ολομόναχος.. Η διαδρομή μου συνολικά από το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας ήταν γύρω στα 11 χιλιόμετρα περπάτημα να πάω και να επιστρέψω.(Σύμφωνα με τον gps tracker). Έφτασα 5:30 το απόγευμα στην Αγία Ειρήνη και αφού πήρα μια μεγάλη ανάσα και ξεφύσηξα για να φύγει η ένταση ''χάζεψα'' με την ομορφιά. Πλοία περνούσαν στα ανοιχτά και ένιωθα υπέροχα που μόλις είχα φτάσει στον προορισμό μου. 
Η έκπληξη βέβαια ακολούθησε αμέσως μετά μιας και κάτω από την σκιά ενός δέντρου κάθονταν 3 κοπέλες πίνοντας καφεδάκι και οι οποίες με καλωσόρισαν. 
Η έκπληξη μου μάλιστα έγινε μεγαλύτερη όταν η μια, η Ευαγγελία συγκεκριμένα που είπε ότι ήταν εκεί όλο τον χειμώνα. Υπάρχει το εκκλησάκι της Αγίας Ειρήνης και πλάι υπάρχουν 2 κελιά όπου στο ένα έμενε η Ευαγγελία. Τι να περιγράψω από αυτήν την εμπειρία μου, τον θαυμασμό μου για αυτήν την κοπέλα??Την άγρια ομορφιά και μοναξιά του τοπίου? Φυσικά εκεί δεν υπάρχει ρεύμα ούτε σήμα κινητών τηλεφώνων ούτε τίποτα.. Μιλάμε για την άγρια ομορφιά στην άκρη του Καβομαλιά. Σε λίγο θα άρχιζε να βραδιάζει και ψιχάλιζε και εγω είχα να κάνω μια πολύ γρήγορη κουραστική διαδρομή, αυτήν της επιστροφής.. Άναψα κεράκια στο πανέμορφο εκκλησάκι (θα δείτε φωτογραφίες). Και έπειτα περπάτησα λίγο παραπέρα για να βρεθώ στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου όπου και είναι κυριολεκτικά επάνω στα βράχια, στο τέρμα, δεν έχει παραπέρα... 
Και τα 2 εκκλησάκια είναι καταπληκτικά, η δε τοποθεσία απίστευτη.
Επέστρεψα στην Αγία Ειρήνη όπου η Ευαγγελία έκλεινε το εκκλησάκι για να μαζευτεί σιγά σιγά στο κελί της. Ξέχασα να αναφέρω ότι οι άλλες 2 κοπέλες όταν έφτασα εγω μετά από 5 λεπτά έφυγαν μιας και ήταν αρκετή ώρα εκεί (ήταν από την Νεάπολη) και γνώριζαν την Ευαγγελία. Προσφέρθηκαν μάλιστα να με περιμένουν μετά το μονοπάτι ώστε να με πάρουν με το αυτοκίνητό τους μέχρι εκεί που είχα αφήσει το δικό μου,(θα γλύτωνα κοντά 3 χιλιόμετρα) όμως μόλις είχα φτάσει στα εκκλησάκια, οπότε τις ευχαρίστησα και είπα πως αν δεν τις προφτάσω να φύγουν.. Μετά συζήτησα για λίγο με την Ευαγγελία η οποία ξεχείλιζε από καλοσύνη και προσφέρθηκε να μου φτιάξει καφέ. Η Ευαγγελία μου είπε πως έμενε εκεί τους τελευταίους 5 μήνες, πραγματικά το σκεφτόμουν στον γυρισμό και αναρωτιόμουν πως μπορεί.. Κι όμως όταν κάποιος έχει πίστη, θέληση και αναζητά την γαλήνη της ψυχής του μπορεί. Ρεύμα είπαμε δεν υπάρχει, το μαγείρεμα γίνετε έξω σε τσουκάλι με ξύλα η στην ξυλόσομπα. Ψυγείο φυσικά δεν υπάρχει οπότε επιλέγει τρόφιμα που αντέχουν εκτός ψυγείου. Τις προμήθειες του μήνα η κάθε 15 μέρες τις πηγαίνει κάποιος με βάρκα από κάτω και κατεβαίνει και τις κουβαλά σιγά σιγά.
Όποιος έχει πάει εκεί γνωρίζει η έχει ακούσει τι συνθήκες επικρατούν κατά την διάρκεια του χειμώνα. Είχα δει κάποτε ένα βιντεάκι από έναν άντρα του πολεμικού ναυτικού που ήταν παραδίπλα στον φάρο του Καβομαλιά (στον οποίο έχω πάει, πηγαίνεις από άλλο μονοπάτι) και έλεγε πως το βράδυ πίστευε πως ο αέρας θα σηκώσει τον φάρο και θα τον πάρει μέσα στην θάλασσα..
Μια κρύα νύχτα σαν κι αυτή με θυελλώδεις ανέμους και τους ουρανούς έτοιμους να ανοίξουν, το μυαλό μου πήγε εκεί. 
Να αναφέρω για το τέλος ότι αν θελήσετε να περπατήσετε το μονοπάτι κάποια στιγμή καλό θα είναι να πάτε με παρέα. Κατά την επιστροφή σε κάποιο κατηφορικό σημείο με χαλίκι και πέτρες μου γύρισε το πόδι γιατί πήγαινα πολύ γρήγορα  και από εκει και πέρα δυσκόλεψε η επιστροφή μου. Και μην ξεχνάτε ότι δεν υπήρχε και σήμα κινητής τηλεφωνίας. Οπότε το ιδανικό είναι με παρέα. Τώρα αν είστε σαν εμένα που μου αρέσει να πηγαίνω μόνος, θέλει μεγάλη προσοχή και με δική σας ευθύνη.











 

2021/01/02

Πριν το τέλος



Κι ήρθαν τα κύματα, θεριά ολάκερα γενήκαν.

Και έδιναν μια και έμπαιναν, στα πληγωμένα του τα σωθικά.

Και εκείνο ένα φάντασμα του εαυτού του, 

ψάχνει επάνω του τους όρκους των ερωτευμένων, 

και αναπολεί τα ταξίδια των βραδινών των ξωτικών.


Φωτ. & Κείμενο   © 2021 Νίκος Ταμβακολόγος



2020/06/14

Μια μέρα του χειμώνα στον ''παράδεισο''


Τα καλοκαίρια με κάνουν να αναζητώ εικόνες κάποιου χειμώνα μου. Φυσικά και το αντίθετο.Στους χειμώνες αναπολώ μια μέρα καλοκαιριού.. Βιάζομαι να περνούν οι εποχές, κακό αυτό σκέφτομαι .. παίρνουν και τα χρόνια παρέα τους..
21 του Γενάρη κάποιου χειμώνα..
Εκείνη την μέρα επιστρέφοντας από Κόρινθο και περνώντας το Αρτεμίσιο,έκανα δεξιά το τιμόνι μετά τα διόδια . 2 χιλιόμετρα μετά σταμάτησα ακριβώς μπροστά σε αυτήν την εικόνα. Κάθισα κάτω ακουμπώντας την πλάτη μου στο αυτοκίνητο με παρέα ένα καφεδάκι που άχνιζε έντονα στην κρύα ατμόσφαιρα, και ..... για μια ακόμη φορά κατέληξα στο ότι δεν ζητάω κάτι άλλο απ την ζωή,μόνο τέτοιες στιγμές. Τίποτα άλλο

2020/05/06

Αλύπα. Ένας ''μικρός θησαυρός'' της Μάνης



Η Αλύπα είναι ένας μικρός οικισμός στην Ανατολική Μάνη όπου για να βρεθούμε εκεί υπάρχουν 2 διαδρομές. Η πρώτη διαδρομή περνώντας από το σκουτάρι και τον υπέροχο Κότρωνα.
Και η δεύτερη περνώντας την Αρεόπολη και ακολουθώντας λίγο παρακάτω την πινακίδα στα αριστερά.
Έτσι θα περάσουμε τους επίσης πολύ όμορφους οικισμούς
Πυρρίχος,Λουκάδικα, Φλομοχώρι και κάποιους άλλους,θα δούμε και από ψηλά τον Κότρωνα και παρακάτω φτάνουμε στον προορισμό μας,την Αλύπα.
Η μικρή παραλία στον κολπίσκο είναι καταπληκτική. Τα νερά καθαρά και στρωμένη με μεγάλα βότσαλα κατάλευκα.
Στο σημείο υπάρχει ταβέρνα που λειτουργεί τους
καλοκαιρινούς μήνες,και κάποια ενοικιαζόμενα.
Το καλοκαίρι βέβαια (Ιούλιο - Αύγουστο) όπως καταλαβαίνετε υπάρχει πολύς κόσμος,και γεμίζει ασφυκτικά.
Ο δρόμος για την παραλία είναι στενός και γενικότερα εγώ θα πρότεινα να επισκεφτείτε την περιοχή στο τέλος της άνοιξης,και αρχές καλοκαιριού.. Φυσικά μια βόλτα τον χειμώνα εκεί έχει άλλη ομορφιά και γενικότερα όλη η περιοχή...
Η επίσκεψή μου εκεί ήταν αρχές Δεκεμβρίου,όπως και οι φωτογραφίες.
Επίσης μπορείτε να πάτε και λίγο παρακάτω σε άλλη μια μικρή παραλία τις Λαλλούδες( που από ότι μου είπαν η ονομασία βγήκε από τα στρογγυλά κατάλευκα βότσαλα στρογγυλεμενα από τα κύματα στο πέρασμα των χρόνων..
Τέλος να επισημάνω ότι απαγορεύεται να μαζέψετε βότσαλα για διακοσμητικούς λόγους,υπάρχουν και πινακίδες που το αναφέρουν.

2020/05/04

Μονή Ευαγγελίστριας Γέρακα (Υπέροχος προορισμός με θέα το απέραντο γαλάζιο)


Ένα μοναστήρι σε καταπληκτικό σημείο,μακριά από τα πολλά μάτια.Θα πρέπει να ακολουθήσεις τον δρόμο που οδηγεί μονάχα εκεί,για να δεις την ομορφιά.
Ταξιδεύοντας προς την Μονεμβάσια και λίγα χιλιόμετρα πριν, θα πρέπει να ακολουθήσετε τον δρόμο αριστερά προς Γέρακα.
Σε μια πολύ όμορφη διαδρομή δίπλα στην θάλασσα κάποια στιγμή θα δείτε στα δεξιά σας την λιμνοθάλασσα του Γέρακα(Ιέρακα) όπου είναι και το λιμάνι.Εσείς θα προχωρήσετε ευθεία θα περάσετε το χωριό Γέρακα και τον Άγιο Ιωάννη και θα έχετε το νου σας μέχρι να δείτε την ταμπέλα που λέει προς Ιερά μονή Ευαγγελιστρίας. Θα αφήσετε τον κεντρικό δρόμο, και πλέον για αρκετά χιλιόμετρα θα κινείστε σε έναν τσιμεντένιο στενό δρόμο ανάμεσα σε πολύ πράσινο και βράχια.
Να φροντίσετε να πάτε πρωινές ώρες η μετά τις 5 και πριν πέσει ο ήλιος.Θα πρέπει να χτυπήσετε το κουδουνάκι της πύλης για να έρθει μια απ τις μοναχές και να σας ανοίξει.
Θα εντυπωσιαστείτε από την πανέμορφη θέα και τον περιβάλλοντα χώρο,επίσης από τον Ναό (που στην ουσία είναι 3 εκκλησίες σε 1) θα το διαπιστώσετε αυτό όταν βρεθείτε εκεί.
Υπάρχουν τουλάχιστον 10 μοναχές στο μοναστήρι και θα σας ξεναγήσουν στον Ναό και στο ασκηταριο,αλλά και θα έχετε μοναδική φιλοξενία αφού θα σας κεράσουν το καφεδάκι και το γλυκάκι σας.
Η θέα προς την Ανατολή είναι μοναδική,αν έχει καθαρό ορίζοντα θα δείτε νησιά και απέραντο γαλάζιο.Θα νιώσετε τι σημαίνει ηρεμία,μακριά από την βαβούρα και το άγχος.
Αν πάτε Κυριακή πρωί θα ακούσετε και την θεία λειτουργία.Την Άνοιξη μοσχοβολά η ρίγανη και το φασκόμηλο παντού.
Στην διαδρομή αυτήν θα συναντήσετε στα αριστερά σας και το εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου και Νικολάου,το κλειδί βρίσκεται πάνω απ την πόρτα σε ένα ξύλο.Ανάψτε τα καντηλάκια,προσκυνήστε και πάρτε τον δρόμο της επιστροφής.Κάντε μια στάση στο λιμάνι του Γέρακα για καφεδάκι η φαγητό δίπλα στην θάλασσα,σε ένα από τα ποιο γραφικά σημεία της Νότιας Λακωνίας.Και μετά Γλυκάκι η ποτάκι στην Μονεμβάσια.
Βέβαια μπορείτε να κάνετε (αυτό που προτιμώ εγώ) να κάνετε την εκδρομούλα σας αυτήν και να απολαύσετε το καφεδάκι σας η το φαγητό σας στην φύση ,θα βρείτε υπέροχα σημεία για να το κάνετε..Θάλασσα,δέντρα κιόσκια η παγκάκια..Καλύτερη εποχή η Άνοιξη.
Τέλος να αναφέρω ότι εμείς οι οδηγοί θα πρέπει να οδηγούμε προσεκτικά και με πολύ χαμηλή ταχύτητα σε τόσο στενούς δρόμους γιατί εκτός απ την ασφάλεια μας,υπάρχουν πολλά ζώα που μπορεί να εμφανιστούν ξαφνικά και δεν φταίνε καθόλου να πληρώσουν την δική μας μούρλια (πάντα με την καλή έννοια)Καλές βόλτες..
Όλα αυτά όταν φυσικά επιτραπούν(λόγω κορωνοιού)..
Φωτογραφίες - Κείμενο © Νίκος Ταμβακολόγος





2020/05/03

Δημοτικό Σχολείο Έλους Λακωνίας ''Το ξύλινο τελάρο''

Τα πρώτα μας χρόνια, τα παιδικά.. Τα περάσαμε εκεί μέσα.
Τα πρωινά .. μάθημα, και το απόγευμα πάλι εκεί,παιχνίδι και ξεγνοιασιά.
Και τα χρόνια περνούσαν κι όσο κι αν μεγαλώναμε,πάλι εκεί πηγαίναμε.
Πόσες γενιές μεγάλωσαν εκεί μέσα..Θυμάσαι; 
Ίσως ήσουν ανάμεσα σε αυτές.
Αν κοιτάξεις πίσω καταλαβαίνεις πως τα πάντα αλλάζουν..
Τι κρίμα για τα σημερινά μικρά παιδιά..
Που δεν θα μπουν ποτέ στην διαδικασία να φτιάξουν με την παρέα τους ένα μπασκετικό καλάθι από εκείνο το ξύλινο τελάρο που βρήκαν πεταμένο,και σε μια τυχαία γειτονιά να το δέσουν με σύρμα κάπου και εκεί να βάζουν τα καλάθια των ονείρων τους,με κουκουνάρια, σπασμένες μπάλες ποδοσφαίρου η καμιά πλαστική.
Τι κρίμα που δεν θα συναντηθούν όλη η παρέα στο προαύλιο του σχολείου και μετά θα φύγουν για το πρόχωμα η τον ποταμό Ευρώτα για να μαζέψουν τσιμποκάλαμα(οι φούντες των καλαμιών) Για να κάνουν τα τέλεια βέλη για τα τόξα που έφτιαξαν από λυγιά.
Και μεγαλώναμε..
Πόσα όμορφα υπάρχουν για να θυμόμαστε.
Και πλέον μεγαλώσαμε τόσο που ξεχνάμε πόσο όμορφα χρόνια ήταν αυτά που ζήσαμε σαν παιδιά..
****
Χαραγμένη η καρδιά στο παγκάκι που μετά την πρόδωσαν




2020/02/15

Προφήτης Ηλίας στο Νότιο άκρο της Λακωνίας

Προφήτης Ηλίας,ο οικισμός με το μικρό υπέροχο λιμανάκι.
Για να βρεθείτε εκεί θα πρέπει να κατηφορίσετε προς την Νότια Λακωνία και να περάσετε τα πανέμορφα χωριά και κωμοπόλεις..Νεάπολη Βοιών ,Άγιος Νικόλαος και όλα τα πανέμορφα χωριουδάκια..Το πρώτο που με μάγεψε εκεί ήταν το κατάλευκο εκκλησάκι με φόντο τον καταγάλανο ουρανό του περασμένου Μαρτίου.Δεν ήθελα κάτι άλλο εκείνη την στιγμή.
Δεν θα βρείτε κάποια ταβέρνα,η κάποιο καφενείο...
Εκεί θα είναι μονάχα μια στάση του ταξιδιού σας για να ταΐσετε και να ποτίσετε την ψυχή σας, με την ομορφιά του τοπίου. Μιας και ανέφερα το καφενείο παραπάνω, να σας πω πως καθώς έβγαζα τις φωτογραφίες μου ένας ηλικιωμένος κύριος με την σύζυγο του βγήκαν απ την αυλή τους και πιάσαμε την κουβέντα.Στα επόμενα 15 λεπτά μας είπαν να περάσουμε στην αυλή τους για το καφεδάκι.Ένα καφεδάκι ελληνικό, φιλόξενο από απλούς ανθρώπους που ζουν εκεί στην άκρη.Σε αυτήν την πανέμορφη άκρη της Λακωνίας και της Ελλάδας.Πολύ κοντά το Γεωπάρκο του Αγίου Νικολάου ένα από τα σημαντικότερα της Ευρώπης,είναι περίπου 7 χιλιόμετρα από τον οικισμό του Προφήτη Ηλία, τα 3 περίπου είναι χωματόδρομος πολύ καλά βατός..



2019/12/13

Και το ΚΤΕΛ Λακωνίας πέρα βρέχει

 Τα τελευταία 2 η 3 χρόνια τα λεωφορεία έχουν σταματήσει να περνούν από το Έλος(περνούν κάνα 2 όλα κι όλα και προς Σπάρτη και προς Μολάους,συνολικά)
 Έχουμε δίπλα μας την Σκάλα και το Βλαχιώτη που εκεί υπάρχουν τα μαγαζιά ,οι τράπεζες,και κάποιες υπηρεσίες και αν κάποιος δεν έχει αυτοκίνητο θα πρέπει να φιλήσει τα Α@@@@ΙΑ του καθενός για να τον πάρει όταν θα πάει για δική του δουλειά.
 Πολλά παιδιά που πηγαίνουν Επαλ η νυχτερινό στην Σπάρτη επίσης δεν εξυπηρετούνται..Άλλα παιδιά που επίσης πηγαίνουν φροντιστήρια σε Σκάλα και Βλαχιώτη δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν.. 
Τα λεωφορεία σταμάτησαν να περνούν από το Έλος όταν λόγο του βορβά(χείμαρρος) είχε καταστραφεί κομμάτι του δρόμου Έλος - Βλαχιώτη..Αυτό αποκαταστάθηκε εδώ και καιρό ,αλλά ποτέ δεν επανήλθαν τα τακτά δρομολόγια του παρελθόντος. 
Να κόψουν τον κώλο τους ΚΤΕΛ,Δήμαρχοι,Περιφέρειες,Βουλευτές(Δεν αναφέρομαι σε συγκεκριμένους,γενικά για όποιον περνάει απ το χέρι του εννοώ) και κάθε παρατρεχάμενος να επανέλθουν όλα τα δρομολόγια που περνούσαν από το Έλος. Διαφορετικά να μαζευτούμε πολίτες και να προσφύγουμε όπου χρειάζεται η δεν ξέρω τι άλλο πρέπει να κάνουμε..Κλείσανε τα σχολεία,τις αστυνομίες,τα ταχυδρομεία,τις εφορίες,ταμεία,υπηρεσίες από τα χωριά..Και τώρα ούτε καν τα λεωφορεία δεν περνάνε από τα χωριά μας για να πάει σε όλα τα παραπάνω ο κοσμάκης..2020 η  Ανάπτυξη σε όλο της το μεγαλείο.. 

2019/03/27

Κυπαρίσσια στο βάθος


Πόσο μου αρέσει να κοιτάζω από το πίσω παραθύρι μου.Σκέφτομαι πως όλα μου τα χρόνια έως τώρα τα πέρασα εδώ,σε αυτό το σημείο.Νιώθω πολύ τυχερός.(Ε και λιγάκι άτυχος γιατί πάντα ονειρευόμουνα να δω όλο τον κόσμο) Εκείνη την χειμωνιάτικη μέρα άνοιξα το παράθυρο και ακούμπησα με τους αγκώνες στο περβάζι αφήνοντας τον παγωμένο αέρα που ερχόταν από τον χιονισμένο Πάρνωνα να εισβάλει στα ρουθούνια μου.Έπειτα βλέποντας τα σύννεφα για ακόμη μια φορά να τρέχουν τρελά,φύσηξα ψηλά τον καπνό από εκείνη την τελευταία τζούρα. Είπα καληνύχτα στον πατέρα μου που κοιμάται κάτω από εκείνα τα κυπαρίσσια στο βάθος και έκλεισα το παντζούρι.. Φύλαξα όμως την στιγμή κι ας ήταν μια απλή στιγμή μέσα στον χρόνο.
© Νίκος Ταμβακολόγος

2019/01/02

Για την άγνωστη αγαπημένη


2 του Γενάρη μιας νέας χρονιάς, σε συλλογίστηκα πάλι απόψε.
Είναι λίγες οι μέρες που πέρασαν από εκείνο το σούρουπο του Δεκέμβρη.
Τότε ... Που σε είδα να τρέχεις σαν αερικό, σαν ξωτικό στην έρημη αμμουδιά.
Είναι πολλές οι στιγμές που νιώθω ότι ίσως ήσουν ένα αποκύημα της φαντασίας μου..
Αλλά νιώθω στο πρόσωπό μου τον παγωμένο αέρα εκείνης της νύχτας..
Έχουν ποτιστεί οι ίριδες των ματιών μου από την κίνηση του αέρινου ρούχου σου καθώς έτρεχες προς την λησμονιά..
Έχω αποτυπωμένη την φιγούρα σου στην άκρη της ξύλινης προβλήτας.. Στο τέρμα. Στο πέρασμα.
Σε είδα να αιωρείσαι ψηλά παρέα με εκείνο το θαλασσοπούλι που είχε μάτια σαν χάντρες..
Τελευταία ... είδα τα χνάρια σου στην άμμο καθώς τα έσβηνε το κύμα..
Δεν υπήρχε τίποτα πια από εσένα εκεί.   Μονάχα θυμάμαι....
Θυμάμαι ότι έσκυψα και χάιδεψα με τα δάχτυλά μου τα δάκρυά σου που ακόμη δεν είχαν στεγνώσει από κάτω..
Από εκείνη την μέρα έρχομαι εκεί και σε ψάχνω,περπατώ, αναζητώντας τα σβησμένα χνάρια σου..
Μάταια..
2 του Γενάρη μιας νέας χρονιάς και σε αισθάνομαι δίπλα μου, σε ένα παράλληλο σύμπαν..
2 του Γενάρη μιας νέας χρονιάς και ακόμη σε θυμάμαι..
Ακόμη.
Φωτογραφία - κείμενο: Νίκος Ταμβακολόγος
Περιοχή: Κυανή Ακτή Έλους Λακωνίας


2018/12/18

Το πέρασμα του ξωτικού


Το σούρουπο πλησίαζε γοργά.Κοίταξε για λίγο πίσω της ... Κανείς δεν φαινόταν. 
Άνοιξε λίγο το βήμα της και έπειτα η ανάσα της έγινε γρηγορότερη.
Περπατούσε και το κύμα πίσω σκέπαζε τα χνάρια της. Το νερό έφτασε και έβρεξε τις άκρες του αέρινου φουστανιού της.
Άρχισε να τρέχει, οι σταγόνες απ τα δακρυσμένα της μάτια είχαν κάνει μονοπάτι και κυλούσαν πλάι στους κροτάφους της , και έπεφταν κάπου πίσω στην αμμουδιά..
Ένα γλαροπούλι ξωπίσω της θαύμασε από ψηλά τούτο το ξωτικό που έτρεχε προς την λησμονιά.
Είχε περάσει αρκετός καιρός από τότε που την είχε επισκεφτεί η αισιοδοξία..Σχεδόν την είχε ξεχάσει.
Νύχτωσε ...
Από μακριά είδε επιτέλους τον προορισμό της. 
Σήκωσε το πόδι της και κάνοντας  το πρώτο βήμα ανέβηκε στην ξύλινη προβλήτα.
Από πάνω της εκείνο το θαλασσοπούλι που την είχε πάρει στο κατόπι νωρίτερα.
Τώρα το βήμα της είχε γίνει τόσο αργό.. μα τόσο αργό.
Την γαλήνια εκείνη ησυχία έσπαζε μονάχα ο ήχος που έκαναν τα δάκρυά της καθώς έσκαγαν κάτω.
Είχε φτάσει στο τέρμα..
Στο πέρασμα.
Ξαφνικά ο ουρανός έγινε ποιο σκοτεινός,η θάλασσα αγρίεψε,ο αέρας άρχισε να στροβιλίζεται ολόγυρά της, την πλησίασε και την βούτηξε στα σωθικά του..Την πήρε και την σήκωσε ψηλά.κι ακόμα ποιο ψηλά..
Κι ύστερα έγινε ένα με εκείνο το θαλασσοπούλι, κι άρχισαν έναν χορό που ποτέ μου δεν ξανάδα.
Λίγο παρακάτω το κύμα έσβησε και τα τελευταία χνάρια της. Τίποτα πια δεν θύμιζε την παρουσία της σε εκείνη την αμμουδιά.
Μα τι σημασία είχε αυτό;
Είχε βρει το πέρασμα,και μόλις είχε αρχίσει την περιπλάνησή της σε άλλους κόσμους με παρέα της εκείνο το πανέμορφο θαλασσοπούλι με μάτια σαν χάντρες.. 
Μαζί ξεκίνησαν ετούτο το ταξίδι ... Μέχρι το επόμενο πέρασμα...

Φωτογραφία, κείμενο: Νίκος Ταμβακολόγος
Περιοχή: Κοκκινιά Λακωνίας

2018/12/15

Έλος Λακωνίας..Πυροσβεστική σε συνεργασία με την Δεή κατέβασαν γάτο που ήταν στην κορυφή κολόνας της Δεή.(φωτό)

Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2018


Την περιπέτεια της μέχρι τώρα ζωής του έζησε ένας Ασπρόμαυρος γατούλης που ακούει στο όνομα Συλβέστερ,μιας και τις πρωινές ώρες κυνηγημένος από έναν σκυλάκο ανέβηκε για να γλυτώσει πάνω σε μια μεγάλη κολόνα της ΔΕΗ και μάλιστα στην κορυφή ανάμεσα στα ηλεκτροφόρα καλώδια.
Για χάρη του λοιπόν κινητοποιήθηκε Δεη και πυροσβεστική εδώ στην Νότια Λακωνία.
Στην αρχή κατέφθασε άνθρωπος της Δεή από την Σκάλα Λακωνίας,αλλά και μικρό όχημα από τον πυροσβεστικό εθελοντικό σταθμό που βρίσκεται στην Μυρτιά Λακωνίας.
Το ύψος όμως ήταν αρκετά μεγάλο και χρειαζόταν μεγάλη σκάλα αρκετών μέτρων.
Οπότε και ήρθε πυροσβεστικό όχημα από το Γύθειο Λακωνίας, όπου με την μεγάλη σκάλα και μετά από 2,30 ώρες η περιπέτεια για τον Συλβέστερ τελείωσε όμορφα.
2,30 ώρες ακροβασία πάνω στα καλώδια με αρκετά γλιστρήματα στην αρχή αλλά και παρά τρίχα κίνδυνο ηλεκτροπληξίας..
Κατά καιρούς βλέπω βιντεάκια στα facebook κ.τ.λ από παρόμοιες ενέργειες σε άλλα κράτη π.χ Τουρκία αλλά και σε πολλές άλλες. Και αρκετοί από κάτω να σχολιάζουν .. Αν είχε γίνει αυτό στην Ελλάδα τίποτα δεν θα γινόταν θα το άφηναν εκεί και άλλου τέτοιου είδους σχόλια.
Κι όμως φίλοι μου, με περιστατικά σαν το σημερινό και με ανθρώπους σαν κι αυτούς απ την Δεή Σκάλας Λακωνίας, του εθελοντικού πυροσβεστικού σταθμού Μυρτιάς Λακωνίας, και φυσικά τους άντρες από την πυροσβεστική Γυθείου Λακωνίας αλλά και όλους τους συναδέλφους τους ανά την Ελλάδα, έρχεται η απάντηση σε όλους εσάς που κατά καιρούς κάνετε τέτοια σχόλια.
Θέλω να τους ευχαριστήσω και πάλι μέσα από το προσωπικό μου ιστολόγιο, γιατί πραγματικά ένιωσα ελπίδα ζώντας όλο αυτό το γεγονός των σχεδόν 3 ωρών. 
Μάλιστα το συναίσθημα της ελπίδας έγινε εντονότερο όταν ένας διερχόμενος περίεργος είπε καλά για μια γάτα ήρθε η πυροσβεστική? Την ώρα μάλιστα που ο πυροσβέστης ήταν τέρμα πάνω στη Σκάλα και ετοιμαζόταν να πιάσει τον φοβισμένο γατούλη.
Αγαπητέ μου περίεργε κάτοικε Έλους δυστυχώς αλλά θα μείνεις με αυτήν την απορία για το υπόλοιπο της ζωής σου.Είναι σίγουρο πως ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις γιατί κινητοποιήθηκαν τόσοι άνθρωποι για να σώσουν απλά μια γάτα.

2018/12/08

Το σκιάχτρο του ονείρου

Βράδιασε, το σκιάχτρο κουράστηκε και κατέβασε τα χέρια. 
Άλλη μια νύχτα γεμάτη από ψεύτικες αλήθειες ξεκίνησε σε εκείνο το παγωμένο σκηνικό.
Ξύλινες φιγούρες άρχισαν να ορθώνονται παντού τριγύρω, αρχίζοντας την βραδινή περιπλάνηση τους. 
Το σκιάχτρο έπαψε να αναπνέει για να μην προδοθεί απ το ίδιο του το χνώτο.
Έμεινε ακίνητο,χωρίς ζωή για να μην χαλάσει την μαγεία αυτής της κρύας νύχτας σε εκείνη την ακτή.
Ένα σκιάχτρο διαφορετικό από όλα τ άλλα,γεμάτο από όμορφα  ανύπαρκτα συναισθήματα, ένα σκιάχτρο που δεν έμαθε ποτέ του να φοβίζει,ούτε και απόψε θα το έκανε. Ένα σκιάχτρο που γεννήθηκε μέσα στο όνειρο μιας Νηρηίδας ένα όνειρο λίγων δευτερολέπτων, όσο και ''έζησε''.




2018/09/13

Ο μικρός Άνθρωπος και ο Δράκος

Και εντελώς ξαφνικά απόψε επισκέφθηκε την σκέψη μου εκείνη η μέρα.Θυμήθηκα το ήλιο που κρεμόταν από αόρατες κλωστές δεμένες στο ταβάνι του ουρανού και κάποιο αόρατο σταθερό χέρι άφηνε σιγά σιγά τις κλωστές να γλιστρούν και ο ήλιος έπεφτε κι έπεφτε,κι έπεφτε... Χαμογελούσε και χανόταν όπως στην ζωγραφιά κάποιου μικρού παιδιού.Και ξάφνου ένα αεράκι κόπιασε από το πουθενά γεμίζοντας ασπρόμαυρες συννεφιασμένες φιγούρες το πορτοκαλομπλέ του ουρανού. Ζήλεψε σκέφτηκα που θαύμαζα την εικόνα..Η ώρα περνούσε τόσο γρήγορα.
Ο μικρός ξύλινος άνθρωπος μπροστά μου είχε τεντώσει τα χέρια του και ακουμπούσε τον μισοθαμένο ξύλινο δράκο..
Τους άφησα εκεί και τράβηξα για την πραγματικότητα..
Εκείνη την μέρα...

2018/06/21

Τα βήματα μιας εγκλωβισμένης ψυχής

Νύχτωσε
Η κουνιστή ξύλινη πολυθρόνα ακούνητη στην άκρη της σάλας,πίσω απ το κλειστό παραθύρι..
Ένα άψυχο χνώτο χαμένο μες στο σκοτεινό δωμάτιο,φυλακισμένο, ψάχνει την έξοδο σε κάποια χαραμάδα. 
Κάποτε ήσουν ύλη εκεί μέσα..Τώρα το μόνο που ξέμεινε εκεί είναι τα άυλα βήματά σου στο σκονισμένο ξύλινο πάτωμα..
Αμέτρητα βήματα μιας εγκλωβισμένης ψυχής που αναζητά την ελευθερία της..

AddThis

| More

...

Related Posts with Thumbnails

.....